از وقايعى كه در روز سوم (محرم) ذكر شده، اين است كه امام (ع) قسمتى از زمين كربلا را- كه قبرش در آن واقع شده است- از اهل نينوا و غاضريّه به شصت هزار درهم خريدارى كرد و با آنها شرط كرد كه مردم را براى زيارت قبرش راهنمايى نموده و زوّار او را تا سه روز ميهمانى نمايند.
رك: مجمع البحرين، ٥/ ٤٦١، لغة كربلا. «١»
چون مردم مى‌دانستند كه جنگ با امام حسين (ع) در حكم جنگ با خدا و پيامبر اوست، تعدادى در اثناى راه از لشكر دشمن جدا شده و فرار كردند. نوشته‌اند كه فرمانده‌اى كه از كوفه با هزار رزمنده حركت كرده بود، چون به كربلا مى‌رسيد فقط سيصد يا چهارصد نفر و يا كمتر از اين تعداد همراه او بودند و بقيّه به علّت اعتقادى كه به اين جنگ نداشتند، اقدام به فرار كرده بودند. رك: حياة الامام الحسين ٣/ ١١٨. «٢»
عقبة بن سمعان (: غلام رباب، همسر امام حسين) مى‌گويد: من با امام حسين از مدينه تا مكّه و از مكّه تا عراق همراه بودم و تا لحظه‌اى كه آن حضرت شهيد شد، از او جدا نشدم. آن بزرگوار نه در مدينه و نه در مكّه و نه در ميان راه و نه در عراق و نه در برابر سپاهيان دشمن تا لحظه شهادت سخنى نگفت مگر اين كه من آن را شنيدم، به خدا سوگند آنچه را كه مردم مى‌گويند و گمان دارند كه او گفته است كه بگذاريد من دستم را در دست يزيد بگذارم، يا مرا به سرحدّى از سرحدّات اسلامى بفرستيد، چنين سخنى نفرموده، فقط مى‌گفت: بگذاريد من در اين زمين پهناور بروم تا ببينم امر مردم به كجا پايان مى‌پذيرد؟ رك: تاريخ طبرى ٥/ ٤١٣، كامل ابن اثير ٤/ ٥٤. «٣»
امام (ع) در حالى كه بر اسب خود سوار و عازم ميدان بود، كودكى را كه در همان ساعت متولّد شده بود، نزد آن حضرت آوردند، امام (ع) در گوش فرزند خود اذان گفت و كام او را برداشت، در آن هنگام تيرى بر حلق آن طفل اصابت نموده و او را به شهادت رسانيد. امام حسين (ع) تير را از حلقوم آن طفل بيرون كشيد و كودك را به خونش آغشت و گفت: به خدا سوگند تو گرامى‌تر از ناقه‌اى (: ناقه صالح) در پيشگاه خداى تعالى و جدّ تو رسول خدا گرامى‌تر از صالح پيغمبر است‌