امام در مسير عراق به مردى از بنى اسد برمى‌خورند و از او مى‌پرسند:
از كجا مى‌آيى؟ گفت: از عراق مى‌آيم. پرسيد: چه خبر دارى و حال چگونه است؟ گفت: دلهاى ايشان با تو است و شمشيرها با بنى اميّه و فرمانْ خداى راست- جلّ جلاله. امير المؤمنين حسين (ع) فرمود: راست گفتى يا اخا! يَفْعَلُ اللّه ما يَشاء وَ يَحْكُمُ ما يُريد. اسدى گفت: يا بن رسول اللّه! معنىِ اين آيه چه باشد: يَومَ نَدعوا كُلَّ اناسٍ بِامامِهِمْ. امير المؤمنين فرمود: امام دو است: امامى است كه به راه راست خواند و امامى كه به ضلالت خواند و آن طايفه كه او را اجابت كنند، اهل دوزخ باشند.
امام پس از عبور از منزل خُزَيميّه، در منزل ثَعلَبيَّه فرود مى‌آيد و در گرمگاه روز ساعتى به استراحت مى‌پردازد و دلتنگ و گريان برمى‌خيزد:
علىّ اكبر (ع) پسر آن حضرت پرسيد: اى پدر جان! من فداى تو باد! هرگز مباد كه چشم تو بگريد، گريه از چيست؟ فرمود: خوابى ديده‌ام و در اين وقت هر روز خوابى كه ببينند راست باشد. من در اين لحظه كه به خواب شدم، سوارى ديدم كه بيامد و به نزديك من بايستاد و گفت:
اى حسين! شما در رفتن به جانب عراق شتاب مى‌كنيد و مرگ به عقب شما مى‌تازد و به تعجيل مى‌آيد تا شما را به بهشت برد. دانستم كه اجل ما نزديك رسيده است. علىّ اكبر گفت: اى پدر! نه ما بر حقّيم؟! امير المؤمنين حسين فرمود بلى! ما برحقّيم و حق با ماست. علىّ اكبر گفت: اى پدر! چون ما بر حقّيم، از مرگ باك نباشد. امير المؤمنين حسين فرمود: اى پسر! خوشدل كردى مرا. خداى تعالى جزاى تو خير كناد!
سپس امام در منزل شقوق و بر اساس نسخه‌اى از «الفتوح» در منزل سقوق فرود مى‌آيند.
در همين منزل است كه ابو نواس فرزدق شاعر (متوفّاى ١١٠ ه ق) به محضر آن حضرت شرفياب مى‌گردد و امام از او مى‌پرسند:
از كجا مى‌آيى؟! گفت: از كوفه مى‌رسم. پرسيد: حال مردم چيست و چگونه ديدى؟ جواب داد:
دلهاى ايشان با تو است و شمشيرهاى ايشان با بنى اميّه. يا حسين! قضا از آسمان مى‌آيد و خداى تعالى آن كند كه خواهد. حسين بن على (ع) فرمود: راست گفتى؛ انَّ اللّهَ يَفْعَلُ ما يَشاء وَ كُلّ يَوْمٍ هُوَ فى شَأنٍ. فرزدق گفت: يا بن رسول اللّه! تو چرا به كوفه مى‌روى و به چه سبب بر ايشان اعتماد مى‌كنى؟ اهل كوفه، اعتماد را نشايند. نشنيده‌اى كه بر چه صفت مسلم پسر عمّ‌