شمشيرشان با قدرت سينه، هوا را مى‌شكافت و سخنشان نفوذ و فصاحت فوق العاده‌اى داشت. ناله‌هاى شبانه‌شان، بازگوكننده احساسات پاك خداپرستى و حقيقت‌جويى بود. مردم كوفه، همه اين خصوصيّات را مى‌دانستند. خودشان بودند كه آنها را «فتيان الصبّاح» مى‌ناميدند، جوانمردانى كه چون صبح روشنى مى‌بخشيدند، امّا در اين ميان «عابس» درخشش و روشنى ديگرى داشت. «عابس» را همه مى‌شناختند و مردانگى و صفايش را مى‌ستودند.
امّا بيشتر اوقات، نام «عابس» به همراه نام ديگرى در برابر ديدگان خلق پديدار مى‌شد. رشته‌اى ناگسستنى، «عابس» را به جوانمردى ديگر پيوند داده بود و ديگر «عابس» و «شوذب» «١» به هم پيوند خورده بودند و هيچ نيرويى نمى‌توانست آنان را از هم جدا كند.
آن روز كه مسلم بن عقيل در خانه مختار، نامه سالار شهيدان- حسين- را براى مردم خواند، «عابس» بود كه از كنار «شوذب» بلند شد و ندا سر داد. كلامش آن چنان رسا و نافذ بود كه همه را تحت تأثير قرار داد.
كوفىِ پيمان‌شكن هرگز قادر نيست نداى جانبخش «عابس» را فراموش كند، آنجا كه در برابر انبوه مردم كوفه به پا خاست و گفت: «امّا بعد، من از انديشه و افكار اين مردم اطّلاعى ندارم. من نمى‌دانم در ژرفناى قلبشان چه مى‌گذرد و بر آن نيستم تا از طرف آنها به تو وعده فريب دهم.
امّا به خدا سوگند هرگاه و بيگاه كه ندايتان گوش جانم را نوازش دهد به سويتان خواهم شتافت.
دوش به دوش شما با دشمنان پيكار مى‌كنم و در برابر خصم از جان خود مايه مى‌گيرم و سد مى‌سازم تا شما را نبيند. در برابر ديدگانتان شمشير مى‌زنم تا آن لحظه كه مرگ گريبانم را بگيرد و به سوى خدا بشتابم، و از اين كار، مراد و مقصودى جز رضا و خشنودى خداوند بزرگ ندارم.»
هنوز اين جملات در گوش كوفيان زنگ مى‌زند؛ و پس از آن كه هجده هزار نفر دست بيعت‌