اين مقتل در سه مسلك تنظيم شده است:
مسلك اوّل، در امور مربوط به پيش از جنگ.
مسلك دوم، در شرح حال جنگ و امورى كه نزديك و مربوط بدان است.
مسلك سوم، پيرامون امور پس از شهادت امام حسين (ع).
براى ثبت در اين كتاب، مطالبى از اين مقتل را برگزيده‌ايم كه حالات امام زين‌العابدين (ع) را در سوگ پدر بزرگوارش امام حسين (ع) و ساير شهداى كربلا (ص) نشان مى‌دهد.
١- ١٨. برگزيده‌هايى از ترجمه فارسى مقتل لهوف‌
از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: به راستى كه زين العابدين (ع) چهل سال بر پدر گريست روزها صائم و شبها را به عبادت قيام مى‌فرمود. چون خادم افطارى وى را از آب و غذا مى‌آورد و نزدش مى‌نهاد و عرض مى‌كرد: مولايم! تناول فرماييد، مى‌فرمود: فرزند رسول را گرسنه كشتند، فرزند رسول اللّه را با لب تشنه كشتند، و مرتباً تكرار مى‌كرد و مى‌گريست تا غذايش از اشك چشم، تر مى‌شد و با آب امتزاج مى‌يافت. اين برنامه هميشگى امام بود تا به رفيق اعلى پيوست. خادمى به نقل از امام مى‌گفت: روزى، امام به صحرا رفت و من در پى وى بودم.
دريافتمش كه بر بستر سنگى خشن به سجده رفت. من ايستادم و بانگ گريه‌اش را مى‌شنيدم، و شمردم كه هزار بار در سجده گفت: «لا اله الّا اللّه حقّاً حقّاً، لا اله الّا اللّه تعبّداً ورقّاً، لا اله الّا اللّه ايماناً وتصديقاً»، بعد سر از سجده برداشت در حالى كه چهره و محاسن وى غرقه در اشك بود.
گفتمش: مولاى من! آيا زمان آن نرسيده كه اندوهت پايان گرفته، اشكت رو به نقصان نهد؟ به من فرمود: واى بر تو! يعقوب بن اسحاق بن ابراهيم- عليهم السلام- پيامبر بود و پيامبرزاده و نوه پيامبر و داراى دوازده پسر، خداى سبحان يك پسر را از ديدِ او پنهان كرد، موى سرش از اندوه سپيد و پشتش از غم و همّ خميده و از گريه نابينا گرديد، با آن كه پسرش زنده بود، و من با چشم خود ديدم كه پدر و برادرم و هفده نفر از اهل بيتم به شهادت رسيدند، پس چگونه اندوهم پايان پذيرفته و اشكم رو به كاهش نهد؟ «١»