نتوانى كردن كه پدرت، و هم نبود اين كار او را و آن زندگانى به گُرم و زحير بگذاشت و آخر بكشتندش و برادرت حسن چون دانست كه اين كار او را نخواهد بودن، بيعت كرد تا از اندُهان برست تو نيز خويشتن را از اين كار بيرون آر. «١»
عمر سعد اعتراف مى‌كند كه خاندان رسول گرامى اسلام- عليهم السلام- براى حكومت بر مسلمانان از ديگران سزاوارترند امّا بعد با يك ترفند مغالطه‌آميز، عدم دستيابى آل اللّه به حكومت را، خواست خدا مى‌داند! و از امام مى‌خواهد كه راه پدر را در پيش نگيرد! و همانند برادر خود امام حسن (ع) تن به بيعت دهد تا از پيامدهاى اندوه‌زاى مخالفت با خليفه‌
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ٨١ ٣ - ١. برگزيده‌هايى از تاريخنامه طبرى ..... ص : ٦٦
اموى برهد! ولى هيچ اشاره‌اى به صلحنامه امام حسن و مفاد آن نمى‌كند و آن را از صورت مسأله پاك مى‌سازد و امام حسين (ع) براى اتمام حجّت و اين كه حسن نيّتى در ميان نمى‌بيند با ارائه سه شرط، او را خلع سلاح مى‌كند:
حسين گفت: از سه كار يكى را با من بكنيد: يا مرا دست باز داريد تا به مكّه شوم و گِرد اين كار نگردم، يا به ثغرى شوم و آنجا مجاور بنشينم و اگر نه دست باز داريد تا سوى يزيد شوم. «٢»
صرف نظر از صحّت و سقم اين مطلب و بر فرض صحّتِ سه شرط ارائه شده توسّط امام به عمر بن سعد، نكات جالبى در آنها مشاهده مى‌شود كه محلّ تأمّل است:
١- بازگشت به شهر مكّه و عدم دخالت در امور حكومتى؛
٢- حركت به سمت مرز يك كشور غير مسلمان و سكونت در آن ديار؛
٣- رفتن به شام براى صحبت با يزيد.
در واقع امام، بهانه به دست دشمن نمى‌دهد و براى معرّفى اين داعيه‌داران صلح و آرامش، نقاب از چهره زشت آنان برمى‌دارد تا كسانى كه داعيه مسلمانى دارند و به جنگ با او برخاسته‌اند آشكارا به مقاصد شوم يزيد و كارگزاران حكومتى او پى ببرند و چنان كه خواهيم ديد با هيچ يك از پيشنهادهاى امام موافقت نمى‌شود!