مى‌خواهم كه شرايط امر معروف و نهى منكر به تقديم رسانم و در اين باب از مصطفى (ص) شنيده‌ام كه مى‌گفت: سرانجامِ حسين (ع) كشتن خواهد بود. «١»
و هنگامى كه عبداللّه عباس امام را به بيعت با يزيد ترغيب مى‌كند، مى‌شنود:
چه مى‌گويى؟! من آن مرد نيستم كه با يزيد بيعت كنم و او را متابعت نمايم. او مردى فاسق و خمّار است و مصطفى (ص) در حقّ او و پدر او گفته است آن چه گفته است. «٢»
و عبداللّه عبّاس پس از شنيدن پاسخ امام، پرده از روى يك خبر غيبى برمى‌دارد كه از رسول خدا (ص) شنيده است:
عبداللّه عبّاس گفت: راست مى‌گويى يا ابا عبداللّه! من خود از مصطفى (ص) شنوده‌ام كه مى‌گفت چه كار افتاده است مرا با تو اى يزيد؟! لا بارَكَ فى يزيد، كه او فرزند مرا و فرزند دختر مرا حسين بن على (ع) را بخواهد كشت. بِدان خدايى كه جان محمّد در قبضه قدرت و ارادت اوست كه فرزند مرا در ميان هيچ قوم نكشند كه ايشان توانند كه او را يارى دهند كه نه خداى تعالى ميان دلهاى ايشان خلاف افكند؛ يا ابا عبداللّه! در دنيا هيچ كس را نمى‌شناسم كه او پسر دختر رسول خدا (ص) است الّا تو، و يارى دادن تو را و مدد و معاونت كردن بدين امّت همچنان فريضه است كه نماز و زكات. «٣»
ابن اعثم كوفى، جريان اسارت و شهادت مسلم بن عقيل- سفير امام در كوفه- را اين گونه گزارش مى‌كند كه حضرت مسلم در خانه هانى بن عروه مذحجى به صورت پنهانى از شيعيان امام بيعت مى‌گرفت تا تعداد آنان به بيست هزار نفر رسيد. عبيد اللّه والى كوفه كه توسّط جاسوسان خود از ورود مسلم بن عقيل (ع) به كوفه آگاه شده بود به يكى از دوستداران خود به نام مَعقَل مأموريّت داد تا در شهر، خود را از شيعيان امير مؤمنان على (ع) معرّفى كند و با اين ترفند در صفوف ياران امام حسين (ع) راه يابد و از آنان بخواهد تا او را جهت بيعت و پيشكش هزار درم به نزد مسلم بن عقيل (ع) ببرند. معقَل در مسجد جامع كوفه با مسلم بن عَوسَجه اسدى آشنا مى‌شود و خواسته خود را با وى در ميان مى‌گذارد و مسلم بن عوسجه دو