او همسفر كربلا شوند. «١»
بر خلاف جبهه باطل كه به انسان‌ها به عنوان ابزارى براى تأمين خواسته‌ها و منافع خويش مى‌نگرند، در جبهه حق، مؤمن ارزش و كرامت دارد، كرامتش هم نشأت گرفته از ارزش حقّ است، انسان‌ها احترام دارند و به لحاظ ايمانشان مورد تكريم‌اند. معيار هم، تقوا و ايمان و تعهد است، نه رنگ و زبان و قبيله و نژاد و منطقه جغرافيايى. امام حسين (ع) در عاشورا، به ياران خويش عزّت بخشيد، آنان را با وفاترين ياوران حق دانست. خود را به بالين يكايك ياران شهيدش مى‌رساند و سرِ آنان را بر دامن مى‌گرفت. بين آنان تفاوت قائل نمى‌شد. هم بر بالين علىّ اكبر (ع) حاضر شد، هم بر بالين غلام خويش. «٢»
برتر و دشوارتر از جهاد با دشمن بيرونى، مبارزه با تمنّيات نفس و كنترل هواى نفس و خشم و شهوت و حبّ دنيا و فدا كردن خواسته‌هاى خويش در راه «خواسته خدا» ست. اين خودساختگى و مجاهده با نفس، زيربناى جهاد با دشمن بيرونى است و بدون آن، اين هم بى ثمر و يا بى ثواب است، چون سر از ريا، عُجب، غرور، ظلم و بى تقوايى درمى‌آورد. كسى كه در «جبهه درونى» و غلبه بر هواى نفس، پيروز باشد، در صحنه‌هاى مختلف بيرون نيز پيروز مى‌شود. «٣»
براى مقابله با فشارهاى درونى و بيرونى و غلبه بر مشكلات در راه رسيدن به هدف، پايدارى و استقامت لازم است. بدون صبر، چه در امر مبارزه و چه هر كار ديگر نمى‌توان به نتيجه رسيد.
براى اين كه مصيبت‌هاى وارده و دشوارى‌هاى راه، انسان را از پاى درنياورد، بايد صبور بود.
اين، دعوت دين در همه مراحل است و در عاشورا نيز با اين جلوه عظيم روحى روبه رو هستيم و آنچه حماسه كربلا را به اوج ماندگارى و تأثيرگذارى و فتح معنوى رساند، روحيّه مقاومت امام حسين (ع) و ياران و همراهان او بود. «٤»
عزّت، چه به عنوان خصلت فردى يا روحيّه جمعى به معناى مقهور عوامل بيرونى نشدن، شكست ناپذيرى، صلابت نفس، كرامت و والايى روح انسانى و حفظ شخصيّت است. به زمين سفت و سخت و نفوذناپذير «عُزاز» گفته مى‌شود. آنان كه از عزّت برخوردارند، تن به پستى و دنائت نمى‌دهند،