تمام حضّار را نگريست و لحظاتى چند همچنان ساكت و آرام بر جاى ماند. لب‌هايش به آهستگى تكان مى‌خورد، مثل اينكه دعا مى‌خواند. سكوت انتظارآلودى بر همه مسجد حكومت مى‌كرد. در اين موقع صداى گرم قيس، سكوت را شكست.
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم، اى مردم! من پيك حسين بن على بودم كه در «حاجر بَطنُ الرُّمَّه» از او جدا شدم، شما او را خوب مى‌شناسيد. او بهترين خلق خدا و فرزند فاطمه زهرا دختر رسول خدا است. من از او جدا شدم و بدين جا آمدم تا پيام او را به شما برسانم. خود را به او برسانيد، به نداى او پاسخ دهيد و بى جوابش مگذاريد. حسين را به خود خوانده‌ايد و او به سوى شما مى‌آيد، و باز شما اى مردم! عبيداللّه زياد و پدرش را خوب مى‌شناسيد و به جناياتشان پى برده‌ايد. خوب مى‌دانيد كه اين آدمكشان بى رحم چه جناياتى مرتكب شده‌اند. اى لعنت و نفرين ابدى بر اين ستمگران بدانديش، و درود و سلام فراوان بر اميرالمؤمنين علىّ بن ابى‌طالب و فرزند آزاده‌اش حسين.
قيس، گرم شده بود و همه چيز را از ياد برده، مردانه فرياد مى‌كشيد و سخن مى‌گفت. عبيداللّه در آتش جهنّم و غضب مى‌سوخت. هرگز خود را اين چنين سرافكنده و حقير حس نكرده بود.
خشمگين و ناراحت فرياد زد:
بس كنيد، او را به پايين كشيد، و صدايش را در گلو خفه كنيد. ديگر حاضر نيستم اين ناسزاها را بشنوم. او را بر فراز قصر ببريد و از آنجا به پايين پرتاب كنيد تا مزه دوستى حسين و دشمنى عبيداللّه را بچشد.
قيس هم ديگر حرفى نداشت. با لبخندى تمسخرآميز، هديه عبيداللّه را قبول كرد و ساكت شد. او را از ميان مردم بهت‌زده بيرون بردند تا دستور عبيداللّه را اجرا كنند. مردم كه اين حوادث را خيلى تند ديدند، بهت زده نتوانستند يا نخواستند عكس العملى نشان دهند. قيس از بالاى قصر، نگاهى عميق و غمزده به راه باريكى كه به سوى مكّه كشيده مى‌شد، انداخت و بعد نگاهش را به جايى كه آسمان صاف و غمرنگ، پيشانى بر قلل مرتفع كوهها مى‌ساييد، گره زد و لبهايش به آرامى تكان خورد. مثل اين كه با حسين و دوستانش وداع مى‌گفت، آرى وداع مى‌كرد، امّا هراسناك و نالان نبود. لبخندى روى لبهايش نشسته بود و حالتى ملكوتى و بزرگ منشانه بدو بخشيده بود .... پيكر مردانه قيس، از آن بالا چرخ‌زنان بر زمين نقش شد،