و اين طريقه را نگاه داشته‌اند. اوّلًا خود شافعى كه اصل در مذهب و مذهب بدو منسوب است بيرون از مناقب، در حقّ حسين (ع) و شهداى كربلا- رضوان اللَّه عليهم- مراثى بسيار گفته است و يكى از آنها اين قصيده است كه مى‌گويد ... تا آخر، همه مرتبه اوست به صنعتى كه ديگران بر چنان معانى قادر نباشند و مراثى شهداء كربلا كه اصحاب بوحنيفه و شافعى را هست بى عدد و بى‌نهايت است، پس اگر عيب است اوّل بر بوحنيفه است و بر شافعى و بر اصحاب ايشان آن گه بر ما، و چون فروتر آئى معلوم است كه خواجه بومنصور ما شاده به اصفهان- كه در مذهب اهل سنّت به عهد خود مقتد است- هر سال اين روز تعزيت داشته است به آشوب و نوحه و غريو و ولوله و بر على و حسن و حسين- عليهم السلام- آفرين كرده، و بر يزيد و عبيد اللّه در اصفهان لعنت آشكار كرده، وكذلك شرف الاسلام صدر الخجندى و برادرش جمال الدين اين تعزيت به آشوب و نوحه و غريو و ولوله داشته‌اند، و هر كس كه به آنجا رسيده باشد ديده و دانسته باشد و هرگز انكار آن نكند، آن گاه در بغداد كه مدينة الاسلام و مقرّ دار الخلافه است خواجه على غزنوى حنفى دانند كه اين تعزيت چگونه داشتى تا به حدّى در روز عاشورائى در لعنت سفيانيان مبالغتى مى‌كرد، سائلى برخاست و گفت: معاويه را چه گويى؟ به آوازى بلند گفت: اى مسلمانان! از على مى‌پرسيد كه معاويه را چگويى، آخر دانى كه على معاويه را چه گويد! و امير عبادى كه- علّامه روزگار و خواجه معنى و سلطان سخن بود- او را در حضرت المقتفى لامر اللّه پرسيدند روزى كه فردا عاشوراء خواست بودن، كه چه گوئى در معاويه؟ جواب نداد تا سائل سه بار تكرار كرد. بار سوم گفت: اى خواجه! سؤالى مبهم مى‌كنى! نمى‌دانم كه كدام معاويه را مى‌گوئى؟ اين معاويه را كه پدرش دندان مصطفى (ص) را بشكست، و مادرش جگر حمزه بخائيد، و او بيست و چند بار تيغ بر روى علىِّ مرتضى (ع) كشيد، و پسرش سرِ حسينِ على (ع) ببريد؟ اى مسلمانان! شما اين معاويه را چه گوئيد؟ مردم در حضرت خلافت، حنفى و سنّى و شافعى زبان به لعنت و نفرين برگشودند، و مانند اين بسيار است و تعزيت حسين (ع) هر موسم عاشوراء به بغداد تازه باشد با نوحه و فرياد .... «١»