سوى او رود. هيچ كس قادر نيست در برابر شمشير آخته «عابس» مقاومت كند.
فرياد ربيع بن تميم همدانى، سر تا پاى سپاهيان ابن سعد را لرزاند و نام «عابس» بود كه وجودشان را از اعماق تكان مى‌داد. دوباره عابس فرياد كشيد: الا رجلٍ؟ الا رجلٍ؟ هيچ صدايى به گوش نمى‌رسيد، جز اين كه گاه گاه شيهه چند اسب بى شكيب، سكوت را در هم مى‌شكست.
دشمن، مردى نداشت كه به ميدان «عابس» بفرستد ....
عمر سعد با خود انديشيد كه هم اكنون است كه سپاهيان وحشت‌زده او، راه فرار پيش گيرند و تاب مبارزه را از دست بدهند ... رو به سربازان كرد و غريو برداشت:
هيچ كس به سوى «عابس» نرود، بلكه همه او را محاصره نماييد و سنگبارانش كنيد.
به اين ترتيب مى‌خواست همّت مردانه «عابس» را درهم شكند و به او اهانت روا دارد، تا با روحى درهم شكسته زودتر از پا درآيد ... امّا همه ديدند كه يكباره كلاهخود را به پشت سر افكند و زره را از تن درآورد، و بدن عريان خويش را در برابر سنگ‌هاى مرگ‌زا قرار داد. بدن برهنه «عابس» در برابر انبوه سپاه دشمن كه با تمام نيرو مى‌كوشيدند تا هر چه زودتر غرّش اين شير بيشه حق را خاموش كنند- فريادى بود در سكوت، گويى تمام وجود «عابس» فرياد مى‌كشيد: اى دورويان پيمان شكن! اى روبهان مكّار! چه پست و فرومايه‌ايد و چه سرهاى تهى از مغز داريد، اگر مى‌پنداريد كه ما از مرگ مى‌ترسيم پس بياييد و بدن بى‌سلاح مرا آماج شمشيرها و پيكان‌هاى جان شكافتان سازيد. ما مرگ در راه آرمان و عقيده را جز زندگى افتخارآميز نمى‌بينيم ...
خورشيد، آرام و پر غرور سرِ بى كلاهخود و بدن بى‌زره «عابس» را نوازش مى‌كرد. گويى در برابر آن همه عظمت و بزرگى سر تعظيم فرو آورده، پيشانى زرّين خود را بر شانه‌هاى پهن او مى‌ساييد .... «عابس» به دنبال سعادت و زندگى پرافتخار جاويدان فرياد مى‌كشيد، شمشير مى‌زد، مى‌غرّيد و پيش مى‌رفت، و دشمن باز هم روباه صفت از او مى‌گريخت.
هنگامى كه غوغا و هياهو فرو نشست، سرى خونين و خونرنگ در برابر حسين به ميان خاك‌هاى داغ افتاد، و اشك گرم حسين چهره مردانه‌اش را شست ... و مردى سند آزادگى و افتخار خود را به ميان دفتر زندگى گذاشت و خود پرپرزنان، اوج گرفت و به سوى ابديّت شتافت. و به اين ترتيب، قفسى شكسته بر جاى ماند و مرغى پر گرفت و رفت. «١»