حبيب بن مظاهر از اين جهت آرزوى گريه براى آن حضرت دارد كه در روز عاشورا در ميدان نبرد، جاى گريه و شيون بر مظلوميّت او نبود و گريه بر مظلوم، دوا و براى قلب او شفاست، و تيرى است بر قلب دشمنان او. «١»
در زير عنوان (چند داستان در رابطه با گريه بر آن بزرگوار) مى‌نويسد:
... مرحوم نورى از استاد بزرگوار خود عالم جليل القدر علّامه شيخ عبدالحسين تهرانى نقل مى‌كند كه چون ميرزا نبى خان از دنيا رفت- و او از خواصّ محمّد شاه قاجار بود، و از كسانى بود كه هر گناهى را مرتكب مى‌شد و در تظاهر به فسق و فجور، ضرب المثل بود- در خواب ديدم كه در باغ‌هاى سبز و عمارت‌هاى عالى كه گويا در بهشت است تفريح مى‌كنم، و با من كسى بود كه صاحب خانه‌ها و قصرها را مى‌شناخت. به جايى رسيديم، گفت: اينجا براى ميرزا نبى خان است و اگر دوست دارى او را ببينى در آنجا نشسته است، و او را نشان داد. متوجّه او شدم، ديدم تنها در تالارى نشسته است، چون مرا ديد اشاره كرد كه بيا بالا. من نزد او رفتم، ايستاد به من سلام كرد و مرا در صدر مجلس نشانيد و خود همانند زمان حياتش نشست. من از حال و مكانش در فكر بودم، او از صورت من دريافت و گفت: اى شيخ! گويا تعجّب مى‌كنى از جايگاه من در اينجا با اعمال بدم در دنيا كه آتش جهنّم را مى‌طلبيد! گفتم: آرى. گفت: من در طالقان معدن نمكى داشتم كه هر سال اجاره آن را به نجف مى‌فرستادم تا صرف اقامه عزادارى حضرت اباعبداللّه الحسين (ع) شود، و اين مكان عوض آن عمل به من داده شده است. با تعجّب از خواب بيدار شدم و فردا در مجلس درسم، خواب را بيان كردم. يكى از فرزندان فاضلِ مولا مطيع طالقانى گفت: خوابت درست است. او در طالقان معدن نمك داشت كه هر ساله نزديك به صد تومان (به پول آن روز) اجاره‌اش بود، آن را به نجف مى‌فرستاد و با نظارت پدرم صرف عزادارى حضرت سيّدالشّهداء (ع) مى‌شد. استاد فرمودند: قبلًا خبر نداشتم كه او در طالقان معدن دارد و درآمدش را خرج عزادارى مى‌كند. «٢»
مؤلّف اين داستان را از دارالسّلام مرحوم نورى، ج ٢، ص ٢٣٣ نقل كرده است.
مؤلّف با عنوان (تعداد لشكر بنى اميّه) و بررسى تعداد سپاهيان ابن سعد قول ١٢٠ هزار