را بدانجا فرستاد. چون حضرت به طرف مكّه روان شد، مانند موسى بن عمران هنگام خروج از مصر و خوف از فرعون و قبطيان اين آيه قرائت فرمود: «فَخَرَجَ منها خائفاً يَتَرقَّب قالَ رَبِّ نَجّنى مِنَ القوم الظّالمين»، [قصص/ ٢٠] از طريق اعظم و جاده معروف در حركت آمد، موالى عرض كردند: كاش اين راه بگذارى و چنان كه ابن زبير كرده، از بيراهه نهضت فرمائى، چه اگر وليد كسى از پى طلب فرستد نتوانند رسيد. حضرت فرمود: «لا و اللّه لا افارقه حتَّى يقضى اللَّه ما هوَ قاض»، ازين راه نگذرم تا بدان چه فرمودنى است خدا حكم فرمايد. «١»
و هنگامى كه جمعى از مؤمنان جن به محضر آن حضرت شرفياب شدند و اظهار داشتند كه ما از شيعيان و ياوران توايم، اگر فرمان دهى، دشمنان تو را بكشيم، حضرت در پاسخ آنان فرمودند:
خداوند در قرآن مجيد فرموده: «قُل لَو كُنتم فى بيوتِكُم لَبَرَزَ الَّذينَ كتب عَليهمُ القَتل الى مضاجِعهم» (آل عمران/ ١٤٦) من اگر در اين ولايت اقامت ورزم، آن هلاك شدگان بدبخت به چه چيز امتحان و آزمايش شوند؟! و در آن تربت پاك (: كربلا) به جاى من، كه آرام خواهد يافت؟ از آن روز كه خداوند زمين بگسترد، كربلا را برگزيد و پناه شيعيان و دوستان ما قرار داد، در آنجا اعمال ايشان بپذيرد و دعاى ايشان اجابت فرمايد تا در اين جهان آنجا سكنى نمايند و در دو جهان آنها را امان باشد، اكنون بازگرديد و پسين روز عاشورا كه مرا به درجه رفيعه شهادت رسانيده باشند، باز آييد در وقتى كه احدى از اهل‌بيت من باقى نباشد كه قصد كشتن او نمايند. «٢»
مطالبى كه مرحوم فرهاد ميرزا درباره شهداى كربلا مى‌نويسد متقن و مستند است:
چون از انصار و اعوان ديگر كس نماند، نوبت شهادت به هاشميان رسيد. اولاد عقيل و جعفر و امير المؤمنين و امام حسن و سيّد الشّهداء- عليهم السلام- مصمّم جانفشانى گشته، با يكديگر وداع باز پسين مى‌نمودند. هر چند بعضى از محدّثين، نخست عبداللّه بن مسلم را نوشته‌اند وليكن مفيد در ارشاد و سيّد بن طاوس در لهوف و ابن اثير در كامل و ديگر محدّثين و مورّخين فريقَين حضرت علىّ بن الحسين (ع) را اوّلين هاشمى نگاشته‌اند و زيارت منسوب به ناحيه‌