مى‌گذارد. در پرتو سوم مى‌خوانيم:
... پيش پاى حسين زانو مى‌زنى، چشم در آينه چشم‌هايش مى‌دوزى و مى‌گويى: «حسين جان! برادرم! چقدر مطمئنّى به اصحاب امشب كه فردا در ميان معركه تنهايت نگذارند؟» ....
احساس مى‌كنى كه سايه پشت خيمه، بيتاب از جا كنده مى‌شود و خلوت مطلوبتان را فراهم مى‌كند. آرزو مى‌كنى كه كاش زمان متوقّف مى‌شد. لحظه‌ها نمى‌گذشت و اين خلوت شيرين تا قيامت امتداد مى‌يافت. امّا غلغله ناگهانى بيرون، حسين را از جا برمى‌خيزاند و به بيرون خيمه مى‌كشاند.
تو نيز دل نگران از جا برمى‌خيزى و از شكاف خيمه بيرون را نظاره مى‌كنى. افراد، همه خودى‌اند؛ امّا اين وقت شب در كنار خيمه تو چه مى‌كنند؟ پاسخ را حسين به درون مى‌آورد:
- خواهرم! اينها اصحاب من‌اند و سرشان حبيب بن مظاهر اسدى است. آمده‌اند تا با تو بيعت كنند كه هزار باره تا پاى جان به حمايت از حرم رسول اللّه ايستاده‌اند. چه بگويم؟!
چه دريافت روشنى دارد اين حبيب! دين را چه خوب شناخته است. بى جهت نيست كه امام، لقب فقيه به او داده است. اسم حبيب، اسباب آرامش دل است. وقتى خبر آمدنش به كربلا را شنيدى، سرت را از كجاوه بيرون آوردى و گفتى: «سلام مرا به حبيب برسانيد.»
- حسين جان! بگو كه زينب، دعاگوى شماست و برايتان حشرِ با رسول اللّه را مى‌طلبد و تا ابد خير و سعادتتان را از خدا مسألت مى‌كند. «١»
مسأله «پيراهن كهنه» و رابطه آن با آخرين ديدار امام از خيام و وداع با پردگيان عصمت، بازتاب وسيعى در كتب مقاتل داشته است، در پرتو «نُهم» اين اثر مى‌خوانيم:
... انگار كه از ازل تا كنون هيچ مصيبتى نبوده است. چرا كه حسين بوده است، و حسين كافى است تا همه خلأها و كاستى‌ها را پر كند. امّا اكنون اين حسين است كه آرام آرام به تو نزديك مى‌شود و با هر قدم فرسنگ‌ها با تو فاصله مى‌گيرد. خدا كند كه او فقط سراغى از پيرهن كهنه نگيرد. پيراهنى كه زيرِ لباس رزمش بپوشد تا دشمن كه بناى غارت دارد، آن را به خاطر كهنگى‌اش جا بگذارد.
پيراهنى كه مادرت فاطمه به تو امانت داده است و گفته است كه هرگاه حسين آن را از تو طلب كند حضور مادّى‌اش در اين جهان، ساعتى بيشتر دوام نمى‌آورد و رخت به دار بقا مى‌برد.

پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ٢٥٨ مقدمه: ..... ص : ٢٥٣