اهل‌بيت من بشنود و ايشان را يارى ندهد خداى تعالى‌ او را در آتش دوزخ بر روى افكند. اى عبيد اللّه! بينديش كه فرداى قيامت تو چه جواب خواهى داد مصطفى (ص) را؟ اين سخنها بگفت و از جاى برخاست و به منزل خود مراجعت نمود .... عبيد اللّه بعد از آن پشيمان شد و بر آنچه در خدمت و موافقت او تقاعد ورزيده بود، تأسّف‌ها خورد.»
محمّد بن على بن اعثم كوفى، صحنه روياروئى سپاه كوفه را با امام اين‌گونه به تصوير كشيده است:
آن قوم به هيئت اجماع روى به حسين (ع) آوردند و علَى التَّواتر حمله مى‌كردند و حسين بن على (ع) دفع ايشان مى‌كرد. در اثناى آن مُكاوَحت، تشنگى بر او غلبه كرد. اسب را از آنجا به جانب فرات تاخت. آن لشكر او را مانع مى‌آمدند و نمى‌گذاشتند كه به كنار آب فرات رسد. پس، ملعونى كه كُنيَت او ابو الحُنوق بود تيرى بر پيشانى مبارك آن حضرت بزد. آن سَرور تير را از پيشانى نورانى خود بيرون كشيد. خون بر روى و موى او مى‌دويد و مى‌گفت: اى بار خدايا! مى‌بينى كه با اين قوم در چه حالتم؟ بار خدايا! ايشان را هلاك گردان و ايشان را ميامرز.
همو اسامى افرادى از سپاه دشمن را كه بر پيكر امام ضربه‌هاى كارى وارد ساختند اين‌گونه معرّفى مى‌كند:
ملعونى كه او را زُرعَة بن شريك (يا ارعذ بن شريك) گفتندى، شمشير بر دست چپ او بزد.
بدبخت ديگر كه او را عمَرو بن خليفة الجُعَفى (يا عَمرو بن ضيقة الحقيقى) گفتندى از پسِ پشت درآمد و شمشيرى بر دوش مبارك آن حضرت بزد. سيّوم، ملعونى كه او را سنان بن الانَس النّخعى گفتندى تيرى بر سينه او زد. ملعون چهارم كه او را صالح بن وهَب المُزَنى گفتندى نيزه بر پهلوى او زد. امير المؤمنين حسين (ع) از اسب فرود آمد و بازنشست و تير از سينه بركشيد، خون روانه شد. دستها باز مى‌نهاد و در برابر جراحت مى‌نهاد تا پر خون مى‌شد و در روى و موى خويش ماليده مى‌گفت: همچنين سر و روى خون آلوده و محاسنِ به خون خضاب كرده پيش جدِّ خويش روم.
... القصّه چون امير المؤمنين حسين بن على (ع) به درجه شهادت فايز شد، شخصى از بنى تميم، نام او اسود بن حنظله شمشير حسين (ع) برگرفت و جَعونة بن الجُونَه الخضرمى جامه از تن‌