با انذار و هشدار جدّى به اهل منبر و پرهيز دادن آنان از آلوده شدن به مطالب واهى و محرّف و غير واقعى، راه را براى جريان فكرى، كه مبتنى بر مسايل ارزشى و مكتبى بود، هموار مى‌ساخت. «١»
هنگامى به ارزش اين حركت پى مى‌بريم كه نقد طنزآلود افرادى چون تركى شيرازى در «السّفره فى ذمّ الرّيا» و به سخره گرفتن مسائل اعتقادى مردم مؤمن ايران، بازتاب وسيعى را در جامعه آن روز به همراه داشت و براى خنثى كردن اين حركت حساب شده، اقدام مرحوم ميرزا حسين نورى را- كه در آن اوان سرگرم در تأليف «مستدرك الوسائل» بود- تأليف «لؤلؤ و مرجان» بايد اقدامى متعهّدانه ارزيابى كرد كه با درك به موقع شرايط زمان دست به كارى بزرگ زد.
اين عالم بزرگوار، تبعات انتشار خطّ فكرى ملّاحسين واعظ كاشفى و علماى هم مشرب او را، در فارغ شدن از مقوله‌هاى ارزشى عاشورا و فضايل اخلاقى شهداى كربلا، و پرداختن به اجساد شهيدان براى گرياندن مردم، جستجو مى‌كند:
فاضل متبحّر و المعى ملّاحسين كاشفى- كه در حدود سنه نهصد بود- چون كتاب روضة الشّهدا را تأليف نمود، مردم رغبت نمودند در خواندن آن كتاب در مجالس مصيبت، و به جهت فصاحت و اخلاق آن كتاب، هر كس از عهده خواندن آن برنمى‌آمد بلكه اشخاص مخصوصه بودند كه آن را درست آموخته، در مجالس تعزيه دارى مى‌خواندند و ايشان معروف شدند به «روضه‌خوان» يعنى خواننده كتاب روضة الشّهداء، پس از آن كم‌كم از آن كتاب به كتاب (هاى) ديگر انتقال نمودند و از آن به خواندن از حفظ، و آن اسمِ اوّل (: روضه‌خوان) بر ايشان ماند و كار اين طايفه اندك اندك بالا گرفت و براى اصل مقصد كه گريانيدن باشد، مقدّماتى پيدا شد از قصص و حكايات و اشعار و فضايل و رواجز و مسايل فرعيّه و غير آن، و فنّى شد مخصوص و ممتاز، و كار ترقّى آن به آنجا رسيد كه يكى از علماى اعلام مى‌فرمود در مقام مطايبه و مزاح، كه در اين اعصار روضه‌خوانى داخل در علوم شده! و علمى شده مخصوص كه بايد در تعريف آن گفت: علمٌ يبحث فيه عن عوارض اجساد الشّهداء و ما يتعلّق بها.»