نزديك شروع شد. نهضت و قيامى در اجتماع بر ضدّ ستمگران آن واقعه و بر ضدّ هر ستمگرى به وجود آمد كه در فاصله كوتاهى، مسبّبان به شديدترين صورتى مجازات شدند، از آن مهمتر اثرى بود كه اين واقعه در دگرگونى ادب و شعر فارسى و عربى باقى گذاشت كه مى‌توان آن را مبدأ رستاخيزى در ادبيات ايران و انيران دانست.
و با عنوان «يك عمر پنجاه و هفت ساله» آثار وجودى امام را به صورتى گذرا مرور مى‌كنند:
ميليونها مردم، عمر ٥٧ ساله كردند، در آن سال و پس از آن و پيش از آن به سان برگهاى زرد چنان فرو ريختند كه اثرى از وجود آنها و احوال آنها و از خوشى و ناخوشى آنها باقى نماند ولى يك عمر ٥٧ ساله حسين (ع) چنان شور و غوغايى در جهان به سود حقّ و حقيقت و به زيان ستمگرى و شقاوت برانگيخت كه كمتر كسى بر آن ناآشنا ماند و در غم و اندوه بزرگ آن، انباز نشد. «١»
تبيين ويژگى‌هاى منحصر به فرد اين اثر از قلم مؤلّف آن خواندنى‌تر است:
«راجع به شهادت سيّد الشّهداء (ع) تاكنون كتاب‌هاى مفصّل نوشته شده كه همه خوب و جالب و خبر از روح بزرگ نويسندگان آن مى‌دهد كه من سر تعظيم در مقابل آنها فرو مى‌آورم، ولى بيشتر نويسندگان محترم آن آثار گرانبها، كتاب خود را طورى نوشته‌اند كه واقعه كربلا را در ضمن شرح و بيان اوضاع جامعه آن عصر و آن دوره بيان نكرده‌اند، بلكه مانند يك واقعه مجزّا نوشته‌اند كه درست معلوم نمى‌شود كه در كجا و چگونه و در تحت تأثير چه عواملى به وجود آمده است. كتاب آنها، دور از آن عصر و وضعيّت زندگانى مردم آن و ناآشنا به عادات‌شان و افكارشان و طرز زندگانى طبقات مردم‌شان بوده است. ولى اين كتابى كه من براى دل خود و براى دل شما و براى دل هر كس كه عاشق شجاعت و ايمان و فداكارى است، نوشته‌ام، دايره‌اى گسترده‌تر دارد. من فاجعه سال ٦١ هجرى را مانند ديگران از همان سال ٦١ هجرى شروع نكردم كه در همان سال خاتمه دهم. من ريشه‌هاى آن را در سال‌هاى پيش، از زمان خلافت ابوبكر يعنى از سال ١٢ هجرى تا ٦١ هجرى نوشتم و حتّى اثر آن را در قرن‌هاى بعد حتّى عصر حاضر خودمان، در نظر گرفته و شرح دادم تا خوانندگان اين سطور بر همه جزئيات اين شهادت بزرگ آگاه گردند. نكاتى كه من ذكرش را در اين كتاب لازم شمردم بدين قرار است: