شكننده‌تر از بيان آن ماجراى خونبار؟! و كدام فريضه. سخت‌تر از خواندن مرثيه يك دلاور براى مادر؟ اين است كه عمر من هم با انجام اين فريضه به سرانجام خواهد رسيد .... «١»
در مجلس دوم، «عقاب» با حضرت ليلا (س) از خاطره به دنيا آمدن حضرت علىّ اكبر و شباهت تامّ و تمام او با رسول خدا (ص) و لحظه به ميدان رفتن وى سخن مى‌گويد:
ديشب چگونه به خواب رفتم؟ چه گفتم؟ تا كجا گفتم؟ هيچ نفهميدم. نيمه‌هاى شب از صداى گريه تو بيدار شدم. آرام آرام، تن خسته‌ام را به كنار پنجره رساندم، ديدم كه بر سجّاده نشسته‌اى و اشك مثل باران از شيار گونه‌هايت مى‌گذرد و از حاشيه مقنعه‌ات فرو مى‌ريزد ... و من تا صبح در كنار اين پنجره به نماز باران تو اقتدا كردم و اشك ريختم. از گريه شبانه تو به ياد گريه‌هاى شبانه حسين افتادم در فراق پيامبر، و ياد ولادت آن عزيز- علىّ اكبر- را در دلم زنده كرد. حسين در مرگ پيامبر شايد از همه بيتاب‌تر بود. او اگرچه آن زمان كودك بود، امّا اين جراحت قلبش تا بزرگى التيام نيافت. آن قدر بغض كرد، آن قدر لب برچيد، آن قدر گريه كرد كه آتش به جان فرشتگان آسمان زد، و اگر كفر نبود مى‌گفتم كه خدا هم بيتاب شد از اين همه بيتابى. آن قدر كه محمّدى كهتر، پيامبرى ديگر، شبيهى از پيامبر را بعدها در دامان حسين گذاشت تا جگر سوخته‌اش بدان التيام بيابد. يادت هست وقتى علىّ اكبر به دنيا آمد، چند نفر با ديدنش بى اختيار تو را آمنه صدا زدند و على را محمّد؟!
عجب بود اين شباهت؛ آن قدر كه من به محض تولّد او، بوى پيامبر را در فضاى حياط استشمام كردم. يادت هست آن بيقرارى‌هاى مرا؟ آن شيهه‌هاى بى وقتم را، آن سُم زمين كوبيدنهايم را؟
آن قدر كه اهل خانه را به عجز آوردم و تا نوزاد را نشانم ندادند، آرام نگرفتم؟ ...
در كربلا هم همين شد، يادم نمى‌رود. آرام باش تا بگويم:
اوّل، تا مدّتى هيچ كس او را نمى‌شناخت. نقاب به صورت انداخته، عمامه سحاب بر سر پيچيده و تحت الحنك به گردن بسته بود. گيسوان سياهش را به دو نيم كرده، نيمى از دو سوى گردن بر شانه آويخته و نيمى ديگر بر پشت ريخته؛ بى هيچ كلام، شروع‌
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ٢٤٨ ١ - ٣٦. برگزيده‌هايى از«آفتاب در حجاب» ..... ص : ٢٤٥
به گشت زدن در ميدان كرد.
پاهايش را بر دو پهلوى من مى‌فشرد و با جلال و جبروت، ميدان را در زير پايش به لرزه درمى‌آورد و دل‌هاى دشمنان را ميان زمين و آسمان معلّق نگاه مى‌داشت ....
ابر امّا ناگهان كنار رفت. نقاب به بالا گريخت و قرص ماه تماماً نمايان شد، فغان از سپاه دشمن‌