استخوان‌هايش درهم شكست و خون‌ها به راه افتاد. با تمام نيرويش مى‌كوشد ناله را در گلو خفه كند و آرام و بى صدا، مرگ را استقبال نمايد ... مرگ، گلويش را سخت مى‌فشرد، امّا او همچنان لبخندى به روى لب‌هايش نشانده بود تا خصم ستمگر، اثر عجز و ناله‌اى در او نبيند و سرافراز و سربلند جان دهد ... حتّى هنگامى كه عبدالملك ابن عُمَير لحمى- قاضى جنايتكار كوفه- سرش را از بدن جدا كرد، نگاهش را به جانب مكّه ديدند و چهره‌اش را همچنان شاد و مسرور مشاهده كردند. آن روز خونى بر پايه‌هاى كاخ بلند ستمگران ريخت و بر سنگفرش‌هاى پاى قصر نوشت:
«هر چند ستمكار، قوى و زورمند باشد و دوران ستمگرى او دراز، بالاخره دست حق، گلوى ستمكار را درهم مى‌فشرد و به دوران ستمكارى او خاتمه مى‌دهد. شب هر چند بلند و طولانى باشد، بالاخره در برابر سپيده صبح به زانو درمى‌آيد.» كاروان حسين به «عُذَيب الهجانات» رسيده بود كه خبر مرگ جانگداز قيس بن مُسَهَّر صيداوى را به حسين رساندند. اين خبر موحش در بدترين اوقات و احوال به ابى عبداللّه رسيد، در اين هنگام فرزند رشيد پيامبر در محاصره حرّ بن يزيد رياحى قرار گرفته بود. اشك در چشمان جذّاب و خدابينَش حلقه زد و اندوهگين فرمود:
«گروهى وظيفه سنگين خود را به انجام رساندند، و جمعى به انتظار نشسته‌اند. بارخدايا! براى ما و آنها بهشت را پايگاه و جايگاه قرار ده، و قربانيان را قبول كن و پاداش مجاهدين به ما عنايت فرما.» «١»
عابس بن ابى شبيب شاكرى از چهره‌هاى ماندگار قيام كربلا و روز عاشورا است. عزم و پايدارى او در راه دفاع از حريم حضرت سيد الشّهداء، در وصف نمى‌گنجد. اين مردان بزرگ به شهادت تاريخ، روحى به وسعت آسمان و دلى به گستره آبى دريا و اراده‌اى آهنين‌تر از كوه‌هاى سر به فلك كشيده دنيا داشتند:
نام «بنو شاكر» همه را به ياد روزى مى‌انداخت كه مولاى متّقيان و سَرور آزادگان على (ع) فرمود:
«اگر بنوشاكر به هزار نفر مى‌رسيدند، خدا آن چنان ستايش مى‌شد كه سزاوار اوست.» و همين سخن بود كه بنوشاكر را عظمتى بخشيده بود. پسران شاكر، شور و هيجان عجيبى داشتند.