نزد خدا؛ آنگاه جنازه خون‌آلود كودك را آورده و نزد ساير فرزندان و برادرزادگانش نهاد. رك:
تاريخ يعقوبى، ٢/ ٢٤٥. «١»
حجم خسارات و تلفات دشمن به غايت سنگين و زياد بود. ياران امام (ع) با وجود كمى تعدادشان دشمن را تار و مار كرده و ضربات مهلكى بر آنها وارد آورده بودند؛ به گونه‌اى كه بعضى از مورّخين گفته‌اند: خانه‌اى در كوفه نبود مگر آن كه از آن صداى نوحه و گريه بلند بود.
در بعضى از مقاتل تعداد كشتگان لشكر عمر بن سعد را هشت هزار و هشتاد نفر ذكر نموده‌اند.
رك: حياة الامام الحسين ٣/ ٣١٥. «٢»
در تاريخ جبيب السّير آمده است: يزيد بن معاويه، سرهاى مقدّس شهدا را در اختيار علىّ بن الحسين (ع) قرار داد و آن بزرگوار در روز بيستم صفر آن سرها را به بدن‌هاى پاكشان ملحق نمود و آن‌گاه عازم مدينه طيّبه گرديد (رك: نفس المهموم، ٤٦٦)
ابوريحان بيرونى در آثار الباقيه گفته است: در روز بيستم ماه صفر، سر مقدّس حسين (ع) به بدن مطهّرش باز گردانيده و دفن شد. به هنگامى كه اهل‌بيت (ص) بعد از بازگشت از شام در روز اربعين جهت زيارت آمده بودند. (رك: مقتل الحسين مقرّم، ٣٧١) سيّد بن طاووس در اقبال مى‌گويد: چگونه روز بيستم ماه صفر، روز اربعين است؛ در حالى كه حسين- صلوات اللّه عليه- در روز دهم محرّم به شهادت رسيد، بنابراين اربعين، روز نوزدهم ماه صفر بايد باشد (رك: مسّار الشيعه، ٦٢ و توضيح المقاصد، ٦) آن‌گاه سيّد مى‌گويد: محتمل است ماه محرّم سال ٦١ كم بوده است، يعنى ٢٩ روز بوده كه طبعاً بيستم ماه صفر روز اربعين است، و احتمال دارد كه ماه محرّم، تمام بوده، ولى چون امام حسين (ع) در پايان روز عاشورا شهيد گرديده، لذا روز عاشورا را به حساب نياورده‌اند. «٣»
مدائنى نقل كرده است كه مختار بن ابى عبيد شب چهارشنبه، چهارده روز به آخر ماه ربيع الآخر سال ٦٦ هجرى در كوفه خروج كرد، و مردم با او بيعت كردند بر چهار چيز:
١- كتاب خدا.