خود- سرزمين كربلا، زمينى كه با درد و ابتلا درآميخته است- كوچ خواهد كرد و در آنجا گروهى از مسلمانان غيرتمند و فداكار به يارى او برمى‌خيزند، همان كسانى كه بزرگان شهداى امّت من در روز رستاخيزند. «١»
٣- هرثمة بن ابى مسلم مى‌گويد: در جنگ صفّين در ركاب على (ع) مى‌جنگيديم و به هنگام بازگشت در سرزمين كربلا فرود آمديم. على (ع) نماز صبح را در آنجا خواند و سپس كفى از خاك كربلا را برداشت و بوييد و گفت: وه شگفتا از تو اى خاك! كه در روز قيامت گروه گروه از تو برمى‌خيزند و بى حساب وارد بهشت مى‌شوند. «٢»
٤) از امام محمّد باقر (ع) روايت شده است هنگامى كه على (ع) با دو تن از اصحاب خود از كربلا عبور مى‌كرد، چشمانش را قطرات اشك فرا گرفت و فرمود: اينجا خوابگاه سواران آنها است، اينجا بارانداز آنان است، و در همين جا خون آنان (بر زمين) ريخته مى‌شود؛ خوشا بر تو اى خاك كه خون احبّا در تو خواهد ريخت! «٣»
٥) از امام جعفر صادق (ع) مروى است كه على (ع) به هنگام عبور از سرزمين كربلا فرمود:
(اينجا) خوابگاه سواران و قتلگاه شهيدانى است كه گذشتگان بر آنان پيشى نگيرند و آيندگان در زمره آنان قرار نمى‌گيرند. «٤»
٦) مسيّب بن نجبه فِزارى- كه از سرآمدان «توّابين» بوده در «عينُ الورده» به هنگام رويارويى با سپاه عبيداللّه زياد به همراه خونخواهان شيعه به شهادت رسيده است، اوّلين خطيب پرآوازه توّابين است كه با خطبه‌هاى پرشور خود به بيدارى مردم پرداخت و پس از