اصحابى بهتر و باوفاتر از اصحاب خودم پيدا نكردم. در خانه خود نشسته و مرتّب مى‌گوييد: يَا لَيْتَنَا كُنَّا مَعَكْ فَنَفُوذُ فَوزَاً: اى كاش ما هم بوديم، اى كاش ما هم به اين رستگارى نايل مى‌شديم، پاى عمل به ميان نيامده است تا معلوم شود كه در عمل هم اين چنين هستيد يا نه؟ اصحاب من، مرد عمل بودند نه مرد حرف و زبان. «١»
استاد شهيد مطهّرى، اين مطلب را در روز عاشورا پيرامون خصلت‌هاى حسينى عنوان كرده‌اند:
روز عاشورا است، روز معراج حسين بن على (ع) است، روزى است كه ما بايد از روح حسين، از غيرت حسين، از مقاومت حسين، از شجاعت و دليرى حسين، از روشن‌بينى حسينى پرتوى بگيريم، بلكه ما هم ذرّه‌اى آدم شويم، بيدار شويم. يكى از نويسندگان بسيار معروف: عبّاس محمود عقّاد، جمله‌اى درباره اباعبداللّه (ع) دارد، مى‌گويد: در روز عاشورا مثل اين بود كه يك نوع مسابقه ميان خصلت‌هاى حسينى برقرار شده بود، يعنى فضايل حسينى هر كدام با ديگرى مسابقه مى‌داد، صبر حسين مى‌خواست از ساير صفاتش جلو بيفتد، رضاى حسين- به آنچه كه رضاى خداست- مى‌خواست از صبرش جلو بيفتد! اخلاص حين مى‌خواست از همه اينها پيشى بگيرد، شجاعت حسين مى‌خواست گوى سبقت را از صفات ديگر او بربايد. من عرض مى‌كنم البتّه نمى‌توانم درباره اخلاص حسينى كوچك‌ترين سخنى بگويم. كوچك‌تر ازين هستم ولى مى‌توانم بگويم: چيزى كه در روز عاشورا بيش از هر چيز ديگر جلوه‌گر و نمايان است طمأنينه حسين، اطمينان حسين، آرامش و استقامت حسين است. اين سخنى نيست كه من مى‌گويم، سخنى است كه از همان روزها درك كردند. يكى كسى كه آنجا حاضر بوده است جمله‌اى دارد ... اين مرد، در واقع يك خبرنگار بوده و قضايا را نقل كرده است. مى‌گويد: به خدا قسم من سراغ ندارم مرد دلشكسته‌اى، مرد تحت فشار قرار گرفته‌اى را كه فرزندانش، اهل بيتش، جلوى چشمش قلم قلم باشند، اصحابش را ببيند در حالى كه سرهاشان را از بدنهاى‌شان جدا شده است و اين مقدار قوّت قلب داشته باشد. «٢»
حسن ختام بررسى اين مقتل را به فرازى از خطبه حضرت زينب كبرى (س) در مجلس يزيد، زينت مى‌دهيم: