مسلم بن عقيل را فشردند، مسلم نامه‌اى به حسين نوشت، و او را به كوفه دعوت كرد. همه ديدند كه اين نامه را «عابس» به همراه دوستش «شوذب» به سوى حسين برد، امّا هيچ كس نديد كه دوباره پا به كوفه بگذارند. «١»
و مراتب جانبازى و شيفتگى عابس را در روز عاشورا چه زيبا به تصوير كشيده است:
«عابس» ناله را شناخت، خوب شناخت. اين آواى غمزده از آن تنها دوستش «شوذب» بود.
نگاهش با عجله غبار را شكافت و پيكر خونين «شوذب» را به روى خاك‌هاى تفتيده كربلا ديد.
خون در رگ‌هايش جوشيد و پنجه‌هاى بيرحم غم، سينه‌اش را خراشيد ... واپسين نگاه «عابس» پر زد و در چشمان حسين بن على نشست و گفت: يا حسين! يا اباعبداللّه! به خدا سوگند در اين دنياى خاكى نه خويش، نه بيگانه، نه دور و نه نزديك، هيچ كجا و هيچ كس را ندارم كه عزيز و محبوب‌تر از تو باشد. در هيچ كجا عزيزتر از تو سراغ ندارم .... يا حسين! به خاطر تحقّق آرزوهاى انسانى تو به سوى مرگ مى‌شتابم.
پيكر رشيد و بلندش در برابر اشعه جانسوز خورشيد، جلال و شكوه ديگرى داشت. شمشير برهنه را در ميان انگشتان خود مى‌فشرد و با گام‌هاى استوارش آگاهانه به سوى مرگى افتخارآميز مى‌رفت. در اثر ضربتى كه به پيشانى‌اش خورده بود، خون آرام بر چهره مردانه‌اش مى‌لغزيد و گلرنگش مى‌كرد. آرام و پرشكوه آمد و آمد تا در برابر انبوه سپاه دشمن قرار گرفت.
چهره در خون نشسته‌اش ابهّتى عجيب به او مى‌بخشيد، فريادش چون غرّش رعد در آسمان داغ كربلا طنين انداخت:
آيا مردى نيست؟ آيا مردى نيست؟ ... كه در برابر شمشير من تاب مقاومت داشته باشد؟
سكوتى عميق بر همه جا حكفرما شد، همه ساكت شدند، نداى «عابس» را هيچ كس پاسخ نگفت.
دوباره فرياد زد: «الا رَجلٌ؟ الا رَجلٌ؟ آيا مردى نيست؟ آيا مردى نيست؟ امّا سكوت همچنان بر همه جا دامن گسترده بود كه يكباره مردى از ميان سپاه ابن سعد فرياد زد:
اى مردم! اين شير شيران است، اين مرد فرزند ابى شبيب شاكرى است. مبادا فردى از شما به‌