مقام سقايت در كربلا از آنِ عبّاس است؛ ماه بنى هاشم، در اين ترديد نيست، امّا آنچه شايد تو ندانى اين است كه شب عاشورا، آب را ما آورديم. من و سوارم علىّ اكبر با سى سوار و بيست پياده ديگر. بانىِ ماجرا هم علىِ كوچك شد؛ علىّ اصغر، علىِ دُردانه ....
از پدر رخصت خواست براى آوردن آب، و اشاره كرد به دُردانه كه من بيش از اين تضرّع اين كودك را تاب نمى‌آورم. امام، رخصت فرمود، امّا سفارش كرد كه تنها، نه ....
سوارم دو مشك را بر دو سوى من آويخت و ما به راه افتاديم ... مشك‌ها پر شد بى آنكه او لبى به خواهش آب تر كند. وقتى كه بر من نشست و خُنَكاى دو مشك را به پهلوهاى عرق كرده‌ام سپرد، دوباره صداى چكاچك شمشيرها در گوشم پيچيد ....
على، دو مشك را پيش پاى امام بر زمين نهاد و در زير نگاه سرشار از تحسين امام، چيزى گفت كه جگر مرا كباب كرد، آن چنان كه تمام آب‌هاى وجودم بخار شد:
- پدرجان! اين آب براى هر كه تشنه است: به خصوص اين برادر كوچك و ... و اگر چيزى باقى ماند من نيز تشنه‌ام.
آرام بگير ليلا! من خود از تجديد اين خاطره آتش گرفته‌ام. «١»
«عقاب» در مجلس پنجم از رابطه عاطفى حاكم بر حضرت سيّد الشّهداء و حضرت علىّ اكبر (ص) و به ميدان رفتن سوار خود حكايت مى‌كند:
عجيب بود رابطه ميان اين پدر و پسر. من گمان نمى‌كنم در تمام عالم، ميان يك پدر و پسر اين همه عاطفه، اين همه تعلّق، اين همه عشق، اين همه انس و اين همه ارادت حاكم باشد. من هميشه، مبهوت اين رابطه‌ام.
گاهى احساس مى‌كردم كه رابطه حسين با علىّ اكبر، فقط رابطه يك پدر و پسر نيست. رابطه يك باغبان با زيباترين گل آفرينش است. رابطه عاشق و معشوق است. رابطه دو انيس و همدلِ جدايى‌ناپذير است ....
اگر مراد، حسين است- كه هست- پس اين نگاه مريدانه او به قامت علىّ اكبر، به راه رفتن او، به كردار او، و حتّى به لغزش مژگان او از كجا آمده است؟! و اگر محبوب، علىّ اكبر است، پس اين بال گستردن و سر ساييدن در آستان حسين چگونه است؟