١- ١٢. برگزيده‌هايى از انوار الشّهادة
براى آشنايى با شيوه نگارشى و نوع مطالبى كه مؤلّف در اين مقتل گرد آورده، به نقل دو مورد بسنده مى‌كنيم:
نه كسى بود كه سر مباركش را از خاك و خون بردارد و به دامن مرحمت گذاشته و به آستين، خاك و خون از صورتش پاك كند و نه كسى داشت كه او را غسل دهد يا كفنى بپوشاند يا بر او نماز كند، يا او را به خاك بسپارد. اى فاطمه! نبودى كه آن بدن را مثل جان شيرين در بغل بگيرى و بگويى: اى شهيد غريب مادر، اى لبْ تشنه حسرتْ نصيبِ مادر! مادرت فداى تن پاره پاره تو شود اى حسين جان! .... اى فاطمه! دختران مطهّر تو را كه در سرا پرده‌هاى عصمت و طهارت محفوظ و مستور بودند، ايشان را بيرون كرده از سراپرده‌ها، غارت نمودند و بى‌چادر و مقنعه، شهر به شهر گردانيدند .... و هر وقت ايشان را مى‌دوانيدند و مى‌زدند، رو را به سر منبر فرزندت حسين كه بر سر نيزه بود مى‌كردند و مى‌گفتند: اى حامى و پشت و پناه ما! چه شد حمايت تو؟ تا كى ما را بزنند به كعب نيزه؟ «١»
مروى است كه بعد از آن كه معاويه به جهنّم رفت، يزيد ولدالزّنا بيست و هشت ساله بود و يا بيست و هفت ساله، و مدّت خلافت باطله آن ملعون سه سال بود. در سال اوّل، امام مظلوم را شهيد كرد و در سال دوم مدينه را خراب نمود و مباح گردانيد اموال ايشان را، و در سال سوم منجنيق گذاشت و كعبه معظّمه را خراب كرد و اسباب آن را سوزانيد سبب خراب نمودن مدينه طيّبه آن بود كه جماعتى از اهل مدينه در سنه شصت و دو، بعد از شهادت امام مظلوم وارد شام شدند. ديدند كه يزيد ملعون مشغول شرب خمر و باختن قمار و شطرنج و نواختن طنبور مى‌باشد و مست و بيخود است و نماز نمى‌كند و خواهر و ... و مادر خود را به نكاح خود در مى‌آورد. چون به مدينه مراجعت كردند بيعت آن كافر را شكستند و عامل او عثمان بن محمّد بن ابى سفيان را از مدينه بيرون كردند و با عبداللّه بن حنظلة بن عنيد بيعت كردند. چون اين خبر به يزيد ملعون رسيد، لشكر كثيرى به سركردگى مسلم بن عقبه مرّى ملعون فرستاد كه مدينه‌