در اين كتاب، تاريخچه سقّائى را نيز عنوان كرده و حضرت ابراهيم خليل (ع) را آغازگر اين حركت معرفّى مى‌كند، و در مورد حضرت عبّاس- علمدار كربلا- مى‌نگارد:
عبّاس بن على كه در روز عاشورا در صحراى كربلا مشك در دوش كشيد تا تشنگان اهل‌بيت را سيراب كند و در وقت رفتن به سوى آب فرات از (امام) حسين (ع) اجازت طلبيد. شاهزاده فرمود كه اى عبّاس! علمدار من تويى، چون تو مى‌روى مبادا كه جمعيّت به تفرقه مبدّل گردد.
عبّاس گفت: اى برادر! (جز) از رفتن چاره نيست كه دلم بر اطفال اهل‌بيت مى‌سوزد و تشنگى ايشان آتش در نهاد من مى‌افكند. مى‌روم تا آبى بر روى كار آورم، يا سر در سرِ اين كار كنم.
در بحر عميق، غوطه خواهم خوردن يا غرقه شدن يا گهرى آوردن‌
اين كارْ مخاطره است، خواهم كردن يا روى بدين سرخ كنم يا گردن‌
و چون عبّاس به لب آب فرات آمد و مشك پر آب كرد و سر ببست، خواست كه آب بخورد تشنگى حضرت امام حسين و فرزندانش (را) ياد كرد و آب نخورد و مشك در دوش كشيد (و سوار شد و به دستورى) كه مشهور است آن ملعونان گرد وى درآمدند و دستهايش بيفكندند و آن قصّه، طولى دارد. پس هر كه امروز به عشق شهيدان كربلا سقّايى مى‌كند به متابعت و موافقت عبّاس على است و پيشرو سقّايان امّت اوست، و هر كه اين معنى نداند او را سقّايى مسلّم نيست، و بعضى اسناد سقّايى در اين امّت بعد از حضرت امير و عبّاس، به سلمان فارسى كنند كه پيوسته مشك آب به دوش كشيدى و به خانه (حضرت) فاطمه (س) آوردى و اين نقل نيز درست است كه پيرِ سلمان در اين كار، حضرت شاه مردان است، و شيخ مصلح الدّين سعدى شيرازى نيز اين كار كرده، و اين طايفه را حيات بخشيان گويند.
٢٢. اخلاق محسنى‌
اخلاق محسنى كه براى زمامداران و فرمانروايان نگاشته شده است، براى عامّه مردم نيز مطالب پندى و عبرتى و اخلاقى آن قابل استفاده است و نثر اين اثر، داراى ارزش‌هاى ادبى فراوانى است.
ملّاحسين واعظ كاشفى، ماجراى خادم امام حسين (ع) را- كه در متون منثور كهن پارسى نيز آمده و ما از آن ياد كرده‌ايم- به طرز زيبايى به تصوير كشيده است: