در مجلس يزيد و مسجد جامع شام، و جريان بدرود حيات گفتن دختر چهار ساله امام حسين (ع) و ذكر اختلاف در محلّ دفن سر مبارك امام.
فصل نهم: اعزام اهل‌بيت (ص) از شام به مدينه، زيارت جابر در روز اربعين حسينى.
فصل دهم: ورود اهل‌بيت (ص) به مدينه، ماجراى بشير و خطبه امام سجاد (ع) در نزديكى مدينه و اشعار «رباب» در مرثيه حضرت سيّد الشّهداء (ع).
فصل يازدهم: حاوى ذكر مراثى در سوك آن امام همام است.
فصل دوازدهم: در بيان اولاد و زوجات امام حسين (ع).
«خاتمه» كه قسمت پايانى اين بخش از كتاب منتهى الامال است، مطالبى پيرامون ثواب گريه براى امام حسين (ع)، مذمّت ريا و دروغ و غنا، تكاليف اهل منبر، شعرخوانى كميت در محضر امام محمّد باقر (ع) وصله‌هاى اعطايى بنى‌هاشم به كميت، آمده است. «١»
قرائت مرحوم حاج شيخ عبّاس قمى در اين اثر از فرهنگ ارزشى عاشورا، قرائتى روايى و دينى است كه جنبه‌هاى تاريخى قيام كربلا را تحت الشعاع خود قرار داده است.
١- ١٣. برگزيده‌هايى از منتهى الامال‌
مرحوم حاج شيخ عبّاس قمى در قسمت پايانى باب پنجم از منتهى الامال، مطالبى در نصيحت به اهل منبر دارد و ضمن واگويى مطالبِ «اربعين حسينيّه»، مرحوم آيت اللّه ارباب، مى‌نويسد:
متدينيين از اهل مذهب اثنا عشريّه آگاه شوند كه در عصر ما شعارى در مذهب شيعه، شايع‌تر از مراسم تعزيه دارى و گريستن بر مصائب سيّد مظلومين (ع) نيست، بلكه اكثر آثار و سنن و آداب شرعيّه مهجور شده جز توسّل به حضرت سيّد الشّهداء (ع) كه مايه اميدوارى شيعه است، روز به روز در ترقّى و كمال است، پس شايسته باشد كه حدود اين عمل به طورى مضبوط شود كه مطابق قواعد شرع اقدس باشد و مورد طعن و اعتراض مذاهب خارجه نباشد؛ و چون در اين زمان معاشرت و مخالطت تامّه است ميان اهالى اين مذهب با مذاهب ديگر، و واقعه كربلا و ابتلاى حضرت سيّد الشّهداء در اكثر تواريخ ملل، مذكور و مضبوط است شايسته باشد كه در مجامع تعزيه دارى از امور مبتدعه و منهيّات شريعت مقدّسه احتراز نمايند؛ مانند: نواختن‌