در اين هنگام به روايت طبرى عَمرو بن حجّاج كه در ميمنه سپاه عمر بن سعد حضور داشت به او گفت كه اينان از مرگ نمى‌ترسند و كسى ياراى رويارويى با آنان را ندارد و بايد به صورت جمعى حمله كرد و كار آنان را يكسره ساخت، و به دستور عمر بن سعد ياران امام تير باران مى‌شوند و بيست تن از ياران امام در اين حمله ناجوانمردانه به شهادت مى‌رسند و بقيّه اصحاب يكى پس از ديگرى و با اذن امام پاى به ميدان مى‌گذارند و در نهايت سرافرازى به فيض شهادت مى‌رسند و تا زنده بودند نگذاشتند كه امام در شهادت بر آنان پيشى گيرد و سرگرم كارزار شود:
و حسين به پيش اندر آمد، ياران حسين گفتند: يا ابن رسول اللّه! (ص) تا از ما يك كس مانده بود، نگذاريم كه تو اندر حرب شوى. پس حسين آب در چشم آورد و گفت: احسنَ اللّه جزاكُم، و ايشان يك به يك پيش اندر همى‌شدند و هر كه پيش شدى گفتى: السّلامُ عليكَ يا ابن رسول اللّه! بدرود باش. حسين گفت: و عليكَ السّلام، تو رفتى و من از پس تو مى‌آيم و همچنين همى‌كردند تا هر كه با حسين بود كشته و خسته شدند، و حسين با برادران و فرزندان و عمّ‌زادگان و اهل‌بيت خويش بماند.
پس از شهادت اصحاب باوفاى امام، نوبت به فرزندان و خويشان او مى‌رسد و حضرت علىّ اكبر (ع) پا در ركاب مى‌گذارد و مى‌خروشد:
انَا علىُّ بنُ حسين بنِ على‌
نَحْنُ و رَبِّ البيت اولى‌ بِالنَّبى‌
تَا للَّه لا يَحكُمُ فينا ابنُ الدَّعى‌
و ده حمله بكرد پيش پدر، به هر حمله‌اى دو سه را بيفكند، و تشنگى غلبه كرد و زبانش خشك شد و سوى پدر آمد و گفت: اى پدر! مرا تشنه است، حسين گفت: جان پدر! جان و تن من فداى شما باد! چه توانم كردن؟! پس فراز شد و زبان در دهان پسر نهاد. ديگر باره على بازگشت و حمله كرد و مردى پيش او آمد نامش مُرّة بن منقذ، از پس وى اندر آمد و شمشيرى بزدش و او را بيفكند. جمعى گرد وى اندر آمدند و او را پاره پاره كردند. چون حسين آن را بديد بگريست به آواز بلند، و هيچكس تا آن وقت آواز حسين نشنيده بود، و زينب از خيمه بيرون آمد و خويشتن را بر على افكند و خروش برخاست.