مادرش به جهاد رفت و شهيد شد، و سالم بن عمرو و قاسم بن الحبيب الازُدى و بكر بن حىّ التّيمى و جوين بن مالك التّيمى و اميّة بن سعد الطّائى، و عبداللّه بن بُشر كه از مشاهير شجاعان بوده و بشر بن عمرو و حجّاج بن بدر بصرى- حامل كتاب مسعود بن عمرو كه از بصره به خدمت امام حسين (ع) رسيد،- و رفيقش قعنب بن عُمر نمرى بصرى و عائذ بن مجمّع بن عبداللّه عائذى- رضوان اللّه عليهم اجمعين- و ده نفر از غلامان امام حسين (ع) و دو نفر از غلامان امير المومنين (ع). مؤلّف گويد كه اسامى بعض از اين غلامان كه شهيد شده‌اند از اين قرار است:
اسلم بن عمرو- و او پدرش تركى بود و خودش كاتب امام حسين-، و ديگر قارب بن عبداللّه دُئَلى- كه مادرش كنيز حضرت امام حسين (ع) بوده-، و ديگر منحج بن سهيم- غلام امام حسن با فرزندان امام حسن- عليهم السلام- به كربلا آمده، شهيد شد- و سعد بن الحرث- غلام امير المومنين (ع)، و نصر بن ابى نيزر، غلام آن حضرت و اين نصر، پدرش همان است كه در نخلستان امير المؤمنين (ع) كار مى‌كرد، و حرث بن نبهان- غلام حمزه- الى‌ غير ذلك .... «١»
همو در ورود اهل‌بيت (ص) به شهر شام و تكلّم كردن سر مطهّر امام حسين (ع) مى‌نويسد:
قطب راوندى از منهال بن عمرو، روايت كرده است كه گفت: به خدا سوگند كه در دمشق ديدم سرِ مبارك جناب امام حسين (ع) را بر سرِ نيزه كرده بودند و در پيش روى آن جناب، كسى سوره كهف مى‌خواند، چون به اين آيه رسيد: «امْ حَسِبتَ انَّ اصْحابَ الكَهْفِ و الرَّقيم كانوا مِنْ اياتنا عَجَباً» به قدرت خدا، سرِ سيّد الشّهداء (ع) به سخن در آمد و به زبان فصي
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ١٥٢ ١ - ١٥. بررسى محتوايى(حماسه حسينى) ..... ص : ١٥١
ح و گويا گفت: امر من از قصّه اصحاب كهف عجيب‌تر است، و اين اشاره است به رجعت آن جناب براى طلب خون خود. پس آن كافران، حرم و اولاد سيّد پيغمبران را در مسجد جامع دمشق- كه جاى اسيران بود- بازداشتند و مرد پيرى از اهل شام نزد ايشان آمد و گفت: الحمدللّه كه خدا شما را كشت! و شهرها را از مردان شما راحت داد! و يزيد را بر شما مسلّط گردانيد! چون سخن خود را تمام كرد، جناب امام زين العابدين (ع) فرمود كه‌اى شيخ! آيا قرآن خوانده‌اى؟! گفت: بلى! فرمود كه اين آيه را خوانده‌اى: قُلْ لا اسئَلُكُم عَلَيهِ اجراً الّا المَودَّةَ فى القُربى‌؟ گفت: بلى! آن جناب فرمود:
آنها ماييم كه حق تعالى مودّت ما را مزد رسالت گردانيده است .... «٢»