خدمتكارانش دستور داد كه او را از ميان مردم خارج كرده به يكى از اطاق‌هاى مجاور ببرند. آن روز خرّمشهر چون روز عاشورا گشت و گريه و فرياد و فغان از زن و مرد، شهر را به لرزه درآورد.
علّامه شيخ حسن مذكور مى‌گويد: چون از «مخيلف» جريان را پرسيدند، گفت: در آن هنگام كه مردم به عزاى عبّاس (ع) بر سر مى‌زدند، من در حالى كه زير منبر بودم، كمى خوابم برد، مردى نيكو و بلند قامت بر اسبى سپيد و درشت هيكل را در مجلس ديدم كه به من فرمود: اى مخيلف! چرا براى عزاى عبّاس بر سر و صورت نمى‌زنى؟ گفتم: اى آقاى من! در اين حال، توانايى ندارم. فرمود: برخيز و بر سر و صورت بزن. گفتم: سَرورم! دستت را به من بده تا برخيزم.
فرمود: «من دست ندارم». گفتم: چگونه برخيزم؟ فرمود: ركاب اسب مرا بگير و برخيز. پس من ركاب اسب را گرفتم و اسب، جهش برداشت و مرا از زير منبر خارج نمود و از من غائب شد، مشاهده نمودم كه سلامت خود را باز يافته‌ام.
مؤلّف اين داستان را از كتاب «العبّاس» مرحوم مقرم، ص ٢٥٨، و سردار كربلا، حكايت پنجم، ص ٢٦٢ نقل كرده است.
٢- ٣٤. بررسى محتوايى (سحاب رحمت)
از نوع مطالبى كه از اين كتاب به عنوان نمونه نقل شد، پيدا است كه مؤلّف از چه ديدگاهى به واقعه كربلا نگاه مى‌كند و براى نشان دادن عظمت شهداى كربلا، به نقل چه نوع مطالبى بيشتر رغبت نشان مى‌دهد، بنابر آنچه گذشت مى‌توان گفت كه قرائت ارائه شده در اين اثر از فرهنگ عاشورا قرائت عاطفى، داستانى و روايى است و فاقد جنبه‌هاى تجزيه و تحليلى و پژوهشگرانه به معناى اخصّ كلمه است.
برخى از مآخذ مورد استفاده مؤلّف، عبارت است از:
بحارالانوار، عوالم، امالى، جلاء العيون، كامل الزّيارات، ثاراللّه، حسين پيشواى انسانها، مقتل خوارزمى، عيون الاخبار، مصباح شيخ طوسى، اقبال الاعمال، ارشاد، مثيرالاحزان، مناقب ابن شهر آشوب، تذكرة الشّهداء، تفسير عيّاشى، زندگانى حبيب بن مظاهر، اشك روان، دارالسّلام، داستان‌هاى شگفت، الكلام يجرّ الكلام، لهوف، تحف العقول، ناسخ التّواريخ، كامل ابن اثير، البداية والنّهاية، مهيّج الاحزان، تاريخ طبرى، مروج الذهب، مقتل ابى مخنف، قمقام زخّار، منتخب التّواريخ، منتهى الآمال، نفس المهموم، مجالس المواعظ،