ميدان، پيكر مجروح علىّ اكبر را به سمت سپاه كوفه برد، (فَاحْتَمَلَه الَى العَسْكَر) و اين بود كه علىّ اكبر را قطعه قطعه كردند (ر. ك: رياض القدس، صدرالدّين واعظ قزوينى، ج ٢، ص ٢١). «١»
و در مورد «مهر كربلا» در «فرهنگ عاشورا» مى‌خوانيم:
مهر، قطعه‌اى است كوچك از گِل، معمولًا به شكل مكعّب مستطيل يا استوانه‌اى كه نمازگزاران بر زمين نهند و به جاى خاك، پيشانى به هنگام سجده بر آن گذارند، مُهر و تسبيحى كه از تربت سيّد الشّهدا ساخته شود و بر آن نماز، يا با آن ذكر گفته شود، فضيلت بسيار دارد. امامان و اولياء و علماء چنين مى‌كردند. امام صادق (ع) سجده بر تربت امام حسين (ع) مى‌كرد و مى‌فرمود:
«السّجود على تربة الحسين (ع) تخرق الحجب السّبع» سجده بر تربت حسينى، حجاب‌هاى هفتگانه را كنار مى‌زند .... «٢»
تحقيقى كه در مورد «غُل جامعه» در «فرهنگ عاشورا» آمده، خواندنى است:
غُلّ، طوق آهنى و بند است كه در فارسى غُل «مخفّف» گويند. بند گردن و بند دست، طوق آهنى يا دوالى است كه در گردن و يا دست قرار دهند. «غُل جامعه» نوعى غُل كه دستها را به گردن بندد، بندى كه دستها را به گردن جمع مى‌كند. (هو القيد الّذى يجمع اليمين والعنق) (رك:
لغت نامه دهخدا) «غُل جامعه» طوقى آهنين و سنگين، كه در دوران ساسانى به كار مى‌رفت و توسّط پدر عمر سعد در نبرد با ايرانيان به غنيمت گرفته شده بود. در دوران اسارت اهل‌بيت (ص) دستهاى امام سجّاد (ع) با زنجير به گردنش بسته شده بود. از جمله كسانى كه اسراى اهل‌بيت را در كوفه، در محلّه كُناسه ديده و امام سجّاد (ع) را سوار بر شتر بى روپوش مشاهده كرده كه از گردن او در اثر غُل جامعه خون مى‌آمده «مسلم جصّاص» بوده كه در آن ايام به تعمير و سفيدكارى قصر دارالاماره مشغول بوده است. «٣»
٢- ٢٩. بررسى محتوايى «فرهنگ عاشورا»
كتاب «فرهنگ عاشورا» از كتب مرجع عاشورايى است و مؤلّف آن با استناد به متون روايى، تاريخى و لغت آن را فراهم آورده است.