آتشين زينب كبرى، فاطمه بنت الحسين و امّ كلثوم- عليهم السلام- و نمايانگر ابعاد ديگرى از فاجعه‌اى بود كه به همدستى كوفيان در سرزمين كربلا شكل گرفت.
امام سجّاد (ع) در ابتداى خطبه تاريخى خود به نصيحت كوفيان پرداخت و هنگامى كه آنها به ظاهر همدلى نشان دادند و اظهار اطاعت كردند فرمود:
هيهات! هيهات! اى مردم غدّار حيله‌باز كه جز نيرنگ خصلتى در ميان شما نيست! آيا مى‌خواهيد آن چه را كه بر سر پدران من آورديد در حقّ من نيز روا داريد؟! به خدا سوگند كه چنين امرى امكان‌پذير نيست، چرا كه هنوز جراحات دل من بهبود نيافته و مصيبت جدّم رسول خدا و پدر و برادرانم را فراموش نكرده‌ام و تلخى آن از كام من بيرون نرفته و- مرور آن فاجعه- گلوى مرا مى‌فشارد و اندوه آن در سينه من هنوز جريان دارد .... «١»
٥- ٣. روايات منقول از امامان معصوم عليهم السلام درباره شهادت امام حسين (ع):
روايات بسيارى از ائمّه معصومين عليهم السلام نقل شده است كه مورد استفاده مورّخان اسلامى و مقتل نگاران عاشورا قرار گرفته و از منابع عمده مقتل نگارى در زبان فارسى به شمار مى‌رود و ما براى تيمّن و تبرّك به نقل معدودى از آنها بسنده مى‌كنيم:
١) امام محمّد باقر (ع) فرموده‌اند:
ما بَكَتِ السَّماءُ عَلى‌ احَدٍ بَعْدَ يَحيى بن زكريّا الّا علَى الحسين بن على- عليهما السلام- فَانَّها بَكَتْ عَلَيه اربعينَ يوماً. «٢»
بعد از- شهادت- يحيى بن زكريّا (ص) آسمان در شهادت كسى نگريست مگر در شهادت امام حسين (ع)، كه به مدّت چهل روز براى مصيبت او گريه كرد!
٢) امام صادق (ع) گريه و بيتابى كردن در رخدادهاى تلخ را براى بندگان خدا امرى مكروه دانسته‌اند مگر در مصيبت امام حسين (ع) كه امرى پسنديده است و پاداش خداوندى را در پى دارد:
انَّ البُكاءَ وَ الجَزَعَ مَكروهٌ لِلْعَبدِ فى كُلِّ ما جَزَعَ، ما خَلَا البُكاءَ وَ الجَزَعَ عَلَى الحسين بن على- عليهما السلام- فَانَّهُ فيهِ مأجور. «٣»