«منى‌» مى‌باشد.
مؤلّف در پيشگفتار خود مى‌نگارد:
اكثر نويسندگان و تحليل‌گران، حادثه مهم تاريخى عاشورا و قيام مقدّس حسين بن على (ع) را از يك ناحيه و از يك بُعد خاص مورد تجزيه و تحليل قرار داده و تنها همان جنبه را انگيزه اين قيام دانسته‌اند، و گاهى نيز انگيزه‌هاى گوناگونى كه در شكل گرفتن اين حركت، مؤثّر بوده، بدون توجّه به مراتب اهميّت آنها درهم آميخته شده و مسائل فرعى با مسائل اصلى مختلط گرديده است. و گاهى نيز جنبه‌هاى فرعى آن، چنان مورد توجّه قرار گرفته و پيگيرى شده است كه انگيزه‌هاى اصلى به طور كلى در بوته فراموشى قرار گرفته است ... خطابه‌ها و سخنرانى‌ها و جملات كوتاه و همچنين نامه‌هاى متعدّدى كه از حسين بن على (ع) در طىّ سفر خويش از مدينه تا كربلا و تا شهادت آن بزرگوار نقل گرديده است، با توضيحاتى كه در اين كتاب بر آنها اضافه شده- مى‌تواند اين مسأله را روشن كرده و تا حدّى بيانگر اهميّت و ارزش هر يك از اين انگيزه‌ها باشد. گذشته از اين موضوع مهم و حسّاس، از راه گفتار و سخن خود حسين بن على (ع) است كه مى‌توان بيش از هر كتاب و مقاله و بيش از گفتار هر مورّخ و نوشته هر نويسنده و دانشمند با آن قيافه مصمّم و همّت عالى و با آن روح شجاعت و شهامت و با آن شخصيّت معنوى و روح عاطفى و انسانى و سرانجام با آن حماسه جاويدان آشنا گرديد. ولى با اين اهميّت و ويژگى خاص تا آنجا كه بنده اطّلاع دارم، اين سخنان- كه در كتب تاريخ و حديث به طور متفرّق و به مناسبت‌هاى مختلف نقل گرديده است- به طور كامل و به صورت مجموعه‌اى مستقل گردآورى نشده است ....
١- ٢٧. برگزيده‌هايى از كتاب «سخنان حسين بن على (ع) از مدينه تا كربلا»
هنگامى كه امّ سلمه- همسر گرامى رسول خدا (ص)- از حركت امام حسين (ع) به طرف عراق آگاه شد، به آن حضرت گفت: لاتحزنى بخروجك الى العراق ... مرا با حركت به سوى عراق غمگين مساز؛ چرا كه از جدّ بزرگوارت شنيده‌ام كه تو را در عراق و در محلّى به نام كربلا خواهند كشت. امام در پاسخ او فرمود: