امّا اكنون فقط اين آغوش حسين است كه جان مى‌دهد براى گريستن، و تو آن قدر گريه مى‌كنى كه از هوش مى‌روى و حسين را نگران هستىِ خويش مى‌كنى.
حسين به صورتت آب مى‌پاشد و پيشانى‌ات را بوسه‌گاه لب‌هاى خويش مى‌كند. زنده مى‌شوى و نواى آرام‌بخش حسين را با گوش جانت مى‌شنوى كه:
- آرام باش خواهرم! صبورى كن تمام دلم! مرگ، سرنوشت محتوم اهل زمين است. حتّى آسمانيان هم مى‌ميرند. بقا و قرار فقط از آنِ خداست و جز خدا قرار نيست كسى زنده بماند.
اوست كه مى‌آفريند، مى‌ميراند و دوباره زنده مى‌كند، حيات مى‌بخشد و برمى‌انگيزد ....
تو در همان بى‌خويشى به سخن درمى‌آيى كه:
- برادرم! تنها بهانه زيستنم! تو پيامبرم بودى وقتى كه جان پيامبر از قفس تن پر كشيد، گرماى نفس‌هاى تو جاى مهر مادرى را پر مى‌كرد؛ وقتى كه مادرمان با شهادت به عالم غيب پيوند خورد. تو پدر بودى براى من و حضور تو از جنس حضور پدر بود وقتى كه پرنده شوم يتيمى بر گرد بام خانه‌مان مى‌گشت. وقتى كه حسن رفت، همگان مرا به حضور تو سر سلامتى مى‌دادند، اكنون اين تنها تو نيستى كه مى‌روى، اين پيامبر من است كه مى‌رود، اين زهراى من است، اين مرتضاى من است، اين مجتباى من است، اين جان من است كه مى‌رود.
با رفتن تو، گويى همه مى‌روند. اكنون عزاى قبيله بر دوش دل من است. مصيبت تمام اين سال‌ها بر پشت من سنگينى مى‌كند ....
حسين اگر بگذارد حرف‌هاى تو با او تمامى ندارد. سرت را بر سينه مى‌فشارد و داروى تلخ صبر را جرعه جرعه در كامت مى‌ريزد:
- خواهرم! روشنىِ چشمم! گرمىِ دلم! مبادا بيتابى كنى! مبادا روى بخراشى! مبادا گريبان چاك دهى! استوارىِ صبر از استقامت توست، حلم در كلاس تو درس مى‌خواند، بردبارى در محضر تو تلمّذ مى‌كند، شكيبايى در دست‌هاى تو پرورش مى‌يابد و تسليم و رضا دو كودكند كه از دامان تو زاده مى‌شوند و جهان پس از تو را سرمشق تعبّد مى‌دهند.
راضى باش به رضاى خدا، كه بى رضاى تو اين كار ممكن نمى‌شود. «١»
و زينب كبرى (س)- كه نگران اصحاب حسين (ع) است- سؤالى را با برادر در ميان‌