سبك نگارشى اين اثر در حين سادگى و شيوايى با غموضى همراه است و سبك يكدست و هموارى نيست. هنگامى كه مؤلّف محترم از شهداى كربلا ياد مى‌كنند، عواطف مذهبى سراپاى وجود ايشان را فرا مى‌گيرد و با شوريدگى زايد الوصفى سخن مى‌گويند، و زمانى كه به سراغ مسايل تاريخى مى‌روند، قلم از التهاب مى‌افتد، و اين تنوّع در سبك نگارشى اگر چه در همه جا و از همه كس پسنديده نيست ولى اين حسن را دارد كه مطالعه كنندگانِ آن را خسته نمى‌كند.
اين اثر از نظر محتوايى نيز غناى لازم را دارد هر چند مؤلّف محترم در استفاده از منابعى كه در اختيار داشته‌اند، خصوصاً در آنجا كه آمارى از سپاهيان كوفه ارايه مى‌دهند، به نقل قول از ديگران بسنده مى‌كنند، كه از نظر اهل تحقيق شيوه چندان پسنديده‌اى نيست. براى نمونه با استناد به مناقب ابن شهرآشوب با عنوان: «سران كوفه و سپاه كوفه كه در نصوص صحيحه آمده» مى‌نويسند:
ابن زياد بالغ بر ٠٠٠/ ٣٥٠ تن را تجهيز نموده و بسيج كرد. «١» و بعد اسامى سران كوفه و سپاهيان همراه آنان را به اين شكل گزارش مى‌كنند:
١- حرّ بن زياد رياحى از قادسيّه با/ ١٠٠٠ سوار.
٢- كعب بن طلحه با/ ٣٠٠٠ سوار.
٣- عمر سعد با/ ٤٠٠٠ جنگجو.
٤- شمر بن ذى الجوشن سلولى با/ ٤٠٠٠ سوار پياده از اهل شام (يا شبام، كه نام قبيله‌اى است در كوفه).
٥- يزيد بن ركاب كلبى با/ ٢٠٠٠ جنگجو
٦- حصين بن نمير تميمى با/ ٤٠٠٠ جنگجو (ظاهراً حصين بن تميم تميمى باشد).
٧- مضاير بن رهينه مازنى با/ ٣٠٠٠ جنگجو.
٨- نصر بن حرشه با/ ٢٠٠٠ مُقاتل.
٩- شبث بن ربعى با/ ١٠٠٠ جنگجو.
١٠- حجّار بن ابجر با/ ١٠٠٠ مقاتل. «٢»
جمع اين افراد از/ ٢٤٠٠٠ نفر تجاوز نمى‌كند! شايد رقم ٠٠٠/ ٣٥٠ تن اشتباه چاپى باشد.