مى‌گوييد على در بالاى منبر بود و خطبه مى‌خواند. على فقط در زمان خلافتش بود كه منبر مى‌رفت و خطبه مى‌خواند، پس (اين قضيه) در كوفه بوده است. خلافت حضرت امير در كوفه در چه سالى بود؟ بين سال‌هاى ٣٦ و ٤١، در آن وقت امام حسين در چه سنّى بود؟ مردى بود تقريباً ٣٣ ساله. مى‌گويد: آيا اصلًا اين حرف معقول است كه يك مرد ٣٣ ساله در حالى كه پدرش دارد مردم را موعظه مى‌كند، خطابه مى‌خواند، يكدفعه وسط خطبه بدود (و بگويد:) آقا! من تشنه‌ام، آب مى‌خواهم؟! اگر يك آدم معمولى اين كار را بكند مى‌گوييد: چه آدم بى ادبِ بى تربيتى است! و تازه حضرت ابوالفضل در آن وقت، كودك نبوده يك جوان در حدود پانزده ساله بوده است! يك چنين جعلى، تحريفى كردند، حالا غير از موضوع دروغ بودنش، از نظر ارزش، آيا اين شأن امام حسين را بالا مى‌برد يا پايين مى‌آورد؟ مسلّم است كه پايين مى‌آورد. يك دروغى به امام نسبت داديم و آبروى امام را برديم، طورى حرف زديم كه امام را در سطح بى ادب‌ترين افراد مردم تنزّل داديم كه در حالى كه پدرى مثل على دارد حرف مى‌زند، تشنه‌اش مى‌شود، طاقت نمى‌آورد كه جلسه تمام شود، حرف آقا را قطع مى‌كند: من تشنه‌ام! بگوييد براى من آب بياورند! «١»
٢- ١٥. برگزيده‌هايى از (حماسه حسينى)
در اين قسمت، از يادداشت‌هاى استاد شهيد مطهّرى كه در جلد دوم حماسه حسينى آمده است، بهره مى‌گيريم و شيفتگان مكتب حسينى را با جلوه‌هاى ماندگار ديگرى از نهضت شگرف امام شهيد آشنا مى‌كنيم:
يكى از مظاهر قوّت و كمال نهضت حسينى اين است كه آنها با آن همه شدّت و گرفتارى، هيچ كدامشان ملحق به دشمن نشدند ولى توانستند از لشكر غالب طرف مقابل، دل بربايند، چنان كه حُر و سى نفر ديگر را دل ربودند و شايد علّت اين كه اباعبداللّه اصرار داشت كه هر كه رفتنى است برود، اين بود كه مى‌خواست نمايشگاهش كامل باشد و در ميان آنها ضعيفى وجود نداشته باشد كه در گيراگير كار، سستى نشان دهد. اين جهت در بدر و صفّين عيب زيادى نداشت ولى در كربلا عيب داشت، چون بناى كار كربلا بر گذشت و فداكارى بود. معمولًا غالب از