عمر گفت: نيكو همى‌گويى، اكنون بيست تا من نامه كنم سوى عبيد اللّه بن زياد تا خود چه فرمايد .... جواب نامه آمد كه نخست سوى من بايد آمدن تا من او را سوى يزيد فرستم. حسين گفت: من خود سوى يزيد شوم تو كسى از آنِ خويش را با من بفرست، عبيد اللّه گفت: لا، ولا كرامة له، او را نخست سوى من بايد آمدن. پس عمر دو سه نامه كرد و كس فرستاد. عبيد اللّه گفت: هيچ سود ندارد تا سوى من نيايد و دست به دست من ننهد به بيعت، قبول نكنم. حسين گفت: نكنم و اندر اين هفته‌اى روزگار شد.
عبيد اللّه از سه پيشنهاد ارائه شده فقط بر روى پيشنهاد سوم انگشت مى‌گذارد آن هم به صورت مشروط، در حالى كه در پيشنهاد سوم امام، صحبت از رفتن به شام جهت صحبت با يزيد است نه بيعت با او، عبيد اللّه مى‌خواهد با كشاندن امام به كوفه و شكستن شخصيّت حسين بن على و نقطه پايان نهادن بر شورش‌هاى احتمالى هواداران امام، او را پس از بيعت تحت الحفظ به شام بفرستد تا قابليّت‌هاى وجودى خود را به يزيد نشان دهد و از تسليم امام براى خود يك پل پيروزى بسازد، ضمن آنكه راه حكومت را براى يزيد هموارتر كند، و امام با دست رد نهادن بر سينه عبيد اللّه و خواسته او، حقانيّت قيام الهى خود را بار ديگر اثبات مى‌سازد.
سرانجام، عبيد اللّه- والى كوفه- با اعزام قاصدى به كربلا به عمر بن سعد خاطر نشان ساخت كه او را همصحبتى و رايزنى با حسين بن على (ع) فرمان نداده است و بايد يكى از دو راه را انتخاب كند. يا خود شخصاً به جنگ با امام اقدام كند و كار او را يكسره سازد، يا آنكه از كوفه كس ديگرى را براى انجام اين مهم به جاى او اعزام خواهد كرد و در اين صورت بايد حكومت رى را فراموش نمايد. عبيد اللّه به اين هم بسنده نكرد و به شمر ذى الجوشن فرمان داد تا به سمت كربلا حركت كند و در صورت مشاهده تعللّ در كار عمر سعد، فرماندهى سپاه را خود بر عهده بگيرد و فرمان حكومت رى را از او باز ستاند:
پس عبيد اللّه بن زياد، شمر ذى الجوشن را بخواند و گفت: عمر بن سعد با ما منافقى همى كند و دل با حسين دارد، اگر عمر حرب كند و اگر نه سپاه از وى بستان و عهد رى باز ستان، و آن سپاه سالارى ترا است. يا حسين را و يا سرِ او را به سوى من آور.
شمر بن‌ذى الجوشن هنگامى به كربلا مى‌رسد كه عمر بن سعد آماده پيكار با حسين‌بن‌على (ع)