ابن عمّ او- و عمّ من جعفر طيّار است و عمّ پدرم حمزه است- سيد الشّهداء-، و برادرم حسن است. اگر شما به خداى بگرويده‌ايد و به جدّ من ايمان داريد بگوييد تا مرا چه گناه رفته است كه قصد جان من كرده‌ايد؟ و نبينيد كه ترسايان سُمّ خر عيسى چگونه عزيز دارند، و آنكه جهودان اند و چيزى يابند از آن موسى، همچنان كنند، و هر دينى مر رسول خويش را و اهل‌بيت او را چگونه عزيز دارند. يا قوم! تا من اندر ميان شماام خون كسى نريختم و خواسته كسى نستدم، شما به چه حجّت خون من حلال داريد؟ و من به مدينه نشسته بودم بر بالين قبر جدّم، مرا آنجا نهشتيد كه بنشينم. به مكّه شدم، مرا بخوانديد و شما كه اهل كوفه‌ايد رسولان فرستاديد و من اكنون شما را از آن گويم كه موسى گفت قوم فرعون را: اگر به من نگرويد از من زاستر شويد تا من به حرم خداى عزّ و جلّ باز شوم و آنجا بنشينم تا اين جهان بر من بگذرد، و بدان جهان پديد آيد كه حق كرا بوده است و ستم كه كرده است، پس هيچكس جواب نداد حسين را، پس حسين (ع) گفت: الحمد للّه كه حجّت خداى بر شما است و از من بر شما لازم است و شما را بر من حجّت نيست. پس ديگر باره حسين از ايشان هر يك را نام برد و گفت: يا فلان! و يا فلان! و يا فلان! و نه شما مرا نامه كرديد و گفتى بياى؟! و با مردم من، مرا بيعت كرديد و مرا بخوانديد، اكنون مرا بخواهيد كشتن؟! پس ايشان جواب دادند كه ما از بيعت تو بيزاريم. حسين گفت: الحمدُ للّه كه شما را بر خداى و پيغمبر حجّت نماند. پس گفت: اللّهُمَّ انتَ ثِقَتِى فِى كُلِّ كُربَةٍ وَ عُدَّتِى عِندَ كُلِّ شِدَّةٍ وَ قُوَّتِى عِندَ كِلِّ مُلَمَّةٍ وَ جَارِى فِى كُلِّ حَالَةٍ انتَ وَلِىُّ كُلِّ نِعمَةٍ وَ مُنتَهى كُلِّ غَايَةٍ اكفِنى يَا ارحَمَ الرَّاحِمِين. پس اشتر بخوابانيد و بر اسب نشست و صفْ راست كرد و بيستاد و چشم همى داشت تا ابتدا ايشان كنند. «١»
اوّلين كسى كه از سپاه دشمن پا به ميدان مى‌گذارد شخصى به نام عبداللّه بن حوزه كه در اثر نفرين امام به طرز فجيعى جان مى‌سپارد:
پس مردى از لشكر عمر سعد بيرون آمد به نام عبداللّه بن حوزه و حسين را گفت: بشارت باد ترا به آتش! حسين گفت: آن روز مباد كه من نزديك خداى شوم و آتش اميد دارم. پس گفت: يا رب! اين را هلاك كن. راست چون عبداللّه برگشت، پاى اسبش به چاهى فرو شد و از اسب بيفتاد و پايش به ركاب اندر بماند و او را بر زمين همى كشيد تا بمرد.