شرقى اين جور جنايت نمى‌كند. يهودى فلسطينى صد درجه شريف‌تر از يهودى غربى است.
اگر مردم فلسطين يهودى‌هاى ملى اهل همان فلسطين بودند كه اين جنايت‌ها واقع نمى‌شد، اين جنايت‌ها مال يهودى غربى است ... از اين نظر حادثه كربلا يك جنايت و يك تراژدى است، يك مصيبت است، يك رثاء است ... امّا آيا تاريخچه عاشورا فقط همين يك صفحه است؟ ...
اشتباه ما همين است. اين تاريخچه يك صفحه ديگر هم دارد كه قهرمان آن صفحه، ديگر پسر معاويه نيست، پسر زياد نيست، پسر سعد نيست، شمر نيست، تراژدى نيست، بلكه حماسه است، افتخار و نورانيّت است، تجلّى حقيقت و انسانيّت است، تجلّى حق پرستى است، آن صفحه را كه نگاه مى‌كنيم، مى‌گوييم بشريّت حق دارد به خودش ببالد ... چرا بايد حادثه كربلا را هميشه از نظر صفحه سياهش مطالعه كنيم و چرا بايد هميشه جنايت‌هاى كربلا گفته شود؟! چرا هميشه بايد حسين بن على را از آن جنبه‌اى كه مورد جنايت جانيان است مورد مطالعه ما قرار بگيرد؟ چرا شعارهايى كه به نام حسين بن على مى‌دهيم و مى‌نويسيم از صفحه تاريك عاشورا گرفته شود؟! چرا ما صفحه نورانى اين داستان را كمتر مطالعه مى‌كنيم در حالى كه جنبه حماسى اين داستان صد برابر بر جنبه جنايى آن مى‌چربد ... جانى‌هاى بر امام حسين آنهايى هستند كه اين تاريخچه را از نظر هدف منحرف كرده و مى‌كنند. حسين را يك روز كشتند و سرِ او را از بدن جدا كردند، امّا حسين كه فقط اين تن نيست، حسين كه مثل من و شما نيست، حسين يك مكتب است و بعد از مرگش زنده‌تر مى‌شود. «١»
استاد شهيد مطهّرى، حسين بن على (ع) را اين گونه معرّفى مى‌كند:
حسين بن على (ع) يك روح بزرگ و يك روح مقدّس است. اساساً روح كه بزرگ شد، تن به زحمت مى‌افتد، و روح كه كوچك شد تن آسايش پيدا مى‌كند ... روح بزرگ به تن نان جو مى‌خوراند بعد هم بلندش مى‌كند و مى‌گويد شب‌زنده دارى كن. روح بزرگ وقتى كه كوچك‌ترين كوتاهى در وظيفه خودش مى‌بيند به تن مى‌گويد: اين سر را توى اين تنور ببر تا حرارت آن را احساس كنى ... روح بزرگ آرزو مى‌كند كه در راه هدف‌هاى الهى و هدف‌هاى بزرگ خودش كشته شود، فرقش كه شكافته مى‌شود خدا را شكر مى‌كند. روح وقتى كه بزرگ شد خواه ناخواه بايد در روز عاشورا سيصد زخم به بدنش وارد شود، آن تنى كه در زير سم اسبها