از حسين بن على (ع) نقل است كى روزى شاعرى (را) عطايى جزيل داد. يكى از حاضران مجلس گفت: «سبحان اللّه اتُعطى‌ رَجلًا يَعصى‌ الرّحمن و يقول البهتان! فقال: يا هذا، خَيرُ ما بَذَلْتَ بِه مِنْ مالِكَ ما وَقَيْتَ بِه عِرضَكَ وَ انّ مِنِ ابتغاءِ الخَير، اتّقاء الشَّر.» يعنى: بهترين بذلى كه از مال خويش كنى آن باشد كى عِرض خويش را بدان از بد گفتِ خلق در نگاه داشت آرى، و از جمله خواست و طلب به افتاد خويش يكى آنست كى از شرور بپرهيزى و خود را در معرض آن نيارى. «١»
١٦. خير المجالس‌
خير المجالس در واقع مجموعه گفتارهاى شيخ نصير الدّين محمود چشتى مشهور به «چراغ دهلى» در يكصد مجالس وعظ است كه توسّط حميد قلندر به سال ٧٥٤ جمع‌آورى و تدوين شده است. اين كتاب اخلاقى، عرفانى و دينى به خاطر آن كه در هند تأليف و چاپ شده است، نزد ما ايرانيان چندان شناخته شده نيست. نثر آن روان و شيوا است و داراى تركيب سازى‌هاى خاص واژه‌هاى فارسى است. در اين اثر زير عنوان: «السّبط الاخر الحسين بن على- رضى اللَّه عنهما» مى‌خوانيم:
چون معاويه وفات يافت، اهل عراق بيعت‌نامه سوى حسين فرستادند. او قصد كوفه كرد. عبيد اللّه بن زياد- برادرزاده معاويه- امير كوفه بود و لشكر پيش وى فرستاد تا او را دستگير كنند و در دشت كربلا به هم رسيدند و دو سه شبانروز محاربه و مقاتله رفت كه لشكر حسين آن چه بود به قتل آمدند. يك پسر كوچك داشت، در گهواره مى‌گريست، حسين آواز او بشنيد و دلش بر جوشيد و او را بخواست و در كنار گرفت. ناگاه يك حربه زدند و آن طفل هلاك شد و حسين بن على- رضى اللَّه عنه- گفت: انَّا لِلّه وِ انَّا الَيْهِ راجِعون، و از كنار بر زمين نهاد. آن گاه تشنگى بر حسين- رضى اللَّه عنه- غلبه كرد و بر آب فرات رفت كه آب خورد، چون آب در دهن كرد يك تير در دهن حسين زدند و خون‌آلود گشت. آب از دهن بريخت و باز آمد و از قوّت فرو ماند، و در شب نهم محرّم بخسبيد، چون چشم در خواب رفت، پيغامبر- صلى اللَّه عليه و سلم- را به خواب ديد، گفت: يا حسين! غم مخور كه فردا تو نزد من خواهى بود. روز ديگر حسين بن على به قتل آوردند و اهل‌بيت حسين را همه برهنه پا و علىّ بن حسين را كه مانده بود پيش يزيد- عليه اللّعنه-