بودم، يكى از كنيزان او- كه به غايت صاحب جمال بود- شاخ ريحانى نزد امام آورد و تحيّت و ثنايى گفت. امام فرمود كه ترا براى خدا آزاد كردم. كنيزك، زمين خدمت بوسيد و به نشاط هر چه تمامتر بيرون رفت. من گفتم: يابن رسول اللّه! شاخ ريحانى را چه قدر بود كه در برابر آن چنين جميله‌يى را آزاد فرمايى؟ فرمود كه اى انس: هذا ادبٌ ادَّبَنا اللّهِ بها، اين ادبى است كه حقّ سبحانه و تعالى ما را آموختست در اين آيت كه: وَ اذا حُيّيتْمُ بِتَحيَّةٍ فَحَيُّوا بِاحْسَنَ مِنها: چون كسى تحيّتى گويد شما را، شما او را بهتر از آن تحيّتى گوييد، و تحيّتى كه من در جواب اين جاريه گويم كه بهتر از تحيّت او باشد جز آزاد كردن او هيچ نيست. «١»
روزى امام حسن (ع) به امام حسين (ع) نامه‌يى نوشت كه شينده‌ام در انعام شعراء افراط مى‌كنى. امام حسين (ع) در جواب نوشت كه: انتَ اعلمُ مِنّى بِانَّ خَيْرَ المال ماوُقِىَ بِه الِعرضُ، يعنى: تو از من داناترى به اين كه بهترين مال آنست كه نگاه دارد عِرضْ را. صاحب كشف الغمّه گويد: نظر كن درين جواب كه چگونه امام حسين (ع) رعايت ادب را كردست نسبت به امام حسن كه گفتست: انتَ اعلمُ منّى. «٢»
٢٤. جلاء العيون‌
ملّامحمّد باقر مجلسى از علماى بزرگ و فقهاى نامدار شيعى (١٠٣٧- ١١١١ ه) است كه حدود شصت اثر به زبان عربى و فارسى در علوم مختلف اسلامى تأليف كرده و مهم‌ترين آنها بحار الانوار است كه حكم دائرة المعارف روايى را دارد.
از عبد العزيز ناصبى دهلوى نقل است:
اگر دين شيعه را، دين مجلسى نامند بجا و به موقع خواهد شد كه رونق آن دين مجلسى مى‌باشد. «٣»
«جلاء العيون» او حاوى تاريخ زندگانى حضرات معصومين (ص) است كه بارها در ايران به چاپ رسيده است، و ما به عنوان حسن ختام اين بخش، مطالبى را از آن درباره حضرت سيّد الشّهداء (ع) نقل مى‌كنيم: