در مورد «جون» غلام سياه ابوذر غفارى مطالب كوتاهى در مقاتل آمده است، ولى در اين مقتل از او به تفصيل ياد شده است:
شيخ طوسى و ابوعلى و ابن داود و مامقانى و اصابه و اسد الغابه و ابصارالعين و لهوف و مناقب و شرح شافيه و ديگران او را ذكر كرده‌اند. «جون» مولى ابى‌ذر، عبد سياهى از مردم «نوبه» بوده، فضل بن عبّاس بن عبدالمطلّب مولى او بود. اميرالمؤمنين (على) به صد و پنجاه دينار او را خريد و به ابى‌ذر بخشيد تا خدمت او را بنمايد، و «جون» در نزد ابوذر بود تا عثمان، ابوذر را به جانب «ربذه» نفى نمود. «جون» به همراه او رفت به «ربذه» تا هنگامى كه ابوذر از دار دنيا رفت. در سال سى و دو و يا سى و يك هجرى، «جون» به سوى مدينه مراجعت نمود، در خدمت اميرالمؤمنين (على) (ع) به سر مى‌برد. بعد از شهادت اميرالمؤمنين خدمت امام حسن (ع) به سر مى‌برد، پس از امام حسن به خدمت امام حسين اختصاص داشت و در خانه امام زين‌العابدين خدمت مى‌كرد تا وقتى كه آن حضرت از مدينه به مكّه و از مكّه به كربلا آمدند، «جون» با آنها بود، و در تاريخ طبرى و كامل ابن اثير و مقاتل الطّالبين نقل كردند كه «جون» مردى اسلحه‌شناس بود و در اسلحه‌شناسى و عمل آن بصارتى به كمال داشته و در كار مرمّت آلات حرب آزموده؛ فلذا در شب عاشورا در خيمه حسين (ع) فقط «جون» مولى ابى ذر اصلاح آلات حرب مى‌نمود. شيخ مفيد در ارشاد از زين‌العابدين حديث فرموده كه من در شب عاشورا در بستر خود خوابيده بودم و عمّه‌ام زينب، مرا پرستارى مى‌كرد و در اين حال پدرم به خيمه تنها رفته و در نزد او «جون» مولى ابى‌ذر الغفارى نشسته بود و اصلاح شمشير مى‌نمود ... سيّد در لهوف مى‌فرمايد: چون «جون» از امام، طلب رخصت نمود، آن حضرت فرمود اى «جون»! تو در طلب عافيت متابعت ما كردى، خويشتن را مبتلا به بلاى ما مكن؛ از جانب من مأذونى؛ طريق سلامت بجوى. عرض كرد: يابن رسول اللّه! من در ايّام راحت و خصب نعمت به كاسه‌ليسى شما شادكام و خرسند بودم، امروز كه روز سختى و شدّت است، دست از شما باز دارم و از پى كار خود بروم؟! به خدا قسم هرگز اين نخواهد شد اى سيّد و مولاى من! به خدا قسم بوى من عفن است و حسب من دون و پست است و رنگ من سياه است، چه شود كه تفضّل فرمايى و بهشت را براى من دريغ ندارى تا بوى من معطّر شود و حسب من شريف و مطهّر و رنگ صورت من سفيد گردد. به خدا قسم هرگز از شما جدا نخواهم شد تا خون سياه خود را با