صبورى بر جگر عاطفه مى‌فشرد. چه بزرگ شده است اين سكينه! چه حسينى شده است! چه خدايى شده است!
چشمت به حسين مى‌افتد كه همچنان ايستاده است و به تو و به سكينه و بچّه‌ها خيره مانده است.
انگار اكنون اوست كه دل نمى‌كند، كه ناى رفتن ندارد، كه پاى رفتنش به تيز مژگان بچّه‌ها زخمى شده است.
يك سو، تو ايستاده‌اى، سدّى در مقابل سيل عاطفه بچّه‌ها، و سوى ديگر حسين، عطشناكِ اين زلال عاطفه. حسين اگر دمى ديگر بماند، اين سد مى‌شكند و اين سيل، جارى مى‌شود و به يقين باز گرداندن آب رفته به جوى، غير ممكن است.
دستت را محكم‌تر به دو سوى خيمه مى‌فشارى و با تضرّع و التماس به امام مى‌گويى: «حسين جان! برو ديگر!»
و چقدر سخت است گفتن اين كلام براى تو!
حسين از جا كنده مى‌شود. پا بر ركاب ذوالجناح مى‌گذارد، به سختى روى از خيمه برمى‌گرداند و عزم رفتن مى‌كند.
امّا ... امّا اكنون ذوالجناح است كه قدم از قدم برنمى‌دارد و از جا تكان نمى‌خورد.
تو ناگهان دليل سكوت و سكون ذوالجناح را مى‌فهمى، كه دليل را روشن و آشكار پيش پاى ذوالجناح مى‌بينى، امّا نمى‌توانى كارى كنى، كه اگر دستت را از دو سوى خيمه رها كنى ... نه ...
به حسين وابگذار اين قصّه را كه جز خود حسين هيچ كس از عهده اين امر عظيم برنمى‌آيد.
همو كه اكنون متوجّه حضور فاطمه پيش پاى ذوالجناح شده است و حلقه دست‌هاى فاطمه را به دور پاهاى ذوالجناح ديده است.
كى گريخته است اين دخترك؟! از روزن كدام غفلت استفاده كرده است و چگونه خود را به آنجا رسانده است.
به يقين تا پدر را از اسب فرود نياورد و به آغوش نكشد، آرام نمى‌گيرد.
گواراى وجودت فاطمه جان! كسى كه فراستى به اين لطافت دارد، بايد كه جايزه‌اى چنين را دربر بگيرد ....
نگاه اشكبار و التماس‌آميز فاطمه، پدر را از اسب فرود مى‌آورد. نيازى به كلام نيست. اين دختر به زبان نگاه، بهتر مى‌تواند حرف‌هايش را به كرسى بنشاند. چرا كه مخاطب حرف‌هاى او