عبيد اللّه بن زياد با رفتارى خشونت‌آميز- كه رويّه حكومتى او بود- هواداران امام را از مخالفت با يزيد بر حذر داشت و براى گرفتن زهر چشم از آنان، سليمان- غلام و فرستاده امام حسين (ع)- را به طرز فجيعى به قتل رسانيد و به مردم بصره گفت:
شما رسم من مى‌دانيد كه من چگونه كُشنده‌ام و همى به كوفه خواهم رفتن تا مسلم بن عقيل را و متابعان او را بكشم، اكنون شما هشيار باشيد، پس آن سليمان را كه رسول حسين بود بياورد پيش ايشان، ميانش به دو نيم زد و گفت: مى‌توانم كه آن كس را بكشم كه اين نامه بديشان آورد، و نخست نويسنده را بكشم، اكنون شما هشيار باشيد. «١»
عبيد اللّه بن زياد سپس با سپاهيان بسيار عازم كوفه شد و در قادسيّه سپاهيان خود را مستقر كرد و مَركب خود را تغيير داد و بر شترى سوار شد و عمامه‌اى بر سر نهاد و با چهره‌اى نيمه پوشيده به همراهى ده سوار شبانه وارد كوفه شد و مردم كوفه كه در انتظار ورود امام حسين (ع) بودند، عبيد اللّه بن زياد را با امام اشتباه گرفتند و به استقبال او شتافتند!
و مردمان كوفه خبر آمدن حسين داشتند، چنان دانستند كه حسين است. چون به جماعتى برسيدى سلام كردى، ايشان همه بر پاى خاستندى و گفتندى: و عَلَيكَ السّلام يا ابن رسول اللّه- صلى اللَّه عليه و سلّم- و خلق بسيار بر وى گرد آمدند، و هر كسى همى گفت: به خانه من فرود آى.
عبيد اللّه بن زياد با اين ترفند توانست اهالى كوفه را بفريبد و به طرف دار الاماره كوفه حركت كند. نعمان بن بشير كه همانند مردم كوفه عبيد اللّه را نشناخته بود دستور داد تا درِ دارالاماره را ببندند و خود بر بام دارالاماره رفت و گفت:
يا بن رسول اللّه! باز گرد و تو ايدر نبايست آمدن. پس مردمان نعمان را دشنام دادند و گفتند: در بگشاى تا فرزند رسول خداى اندر آيد. نعمان گفت: نگشايم و من نخواهم كه گويند حسين بن على را به ايّام او كشتند.
عبيداللّه بن زياد كه وضع را بدين منوال مى‌بيند چهره واقعى خود را آشكار مى‌سازد و مردم كوفه از اطراف او مى‌گريزند و نعمان بن بشير ناگزير از گشودن در دارالاماره مى‌گردد.