خاص بخشيده است و با نوآورى در تعبير، راه را براى مرثيه سرايانى كه حقيقت را مى‌خواهند و سوز را، نه سوز بدون حقيقت را، باز كرده است، از اين رو اين كتاب، گشاينده چشم‌اندازهاى روشن و منوّرى در پيش روى واعظان و مرثيه سرايان است، و با اين همه جاى نقد و تصحيح هنوز باقى است. «١»
و حجّة الاسلام و المسلمين سيّد مهدى لاجوردى حسينى در مقدّمه خود بر اين مقتل، يادآور شده است:
مؤلّف انوار الشّهادة، مؤخّر از مولى‌ حسن بن محمّد على اليزدى الحائرى- ره- صاحب «مهيّج الاحزان» (مقتل مشهور) است. ايشان شاگرد جناب آقاى سيّد محمّد مجاهد- قدّس سرّه- بوده است. «٢»
و مؤلّف در پيش درآمد اين مقتل مى‌نگارد:
اين حقير مدّتى مديد مطالعه اخبار مراثى و تعزيه سيّد الشّهداء (ع) نموده و از كتاب‌هاى زياد اصحاب، احاديث تازه معتبر، بسيار تحصيل نموده كه غالب ذاكرين مطّلع نبودند و در مجالس كم مذكور مى‌شد، و بسيار مؤثّر و محرّق قلوب شيعيان بود و چون هم خلق، قاصر و اشتغال بندگانْ وافر، پاره‌اى از آن احاديث را اين فقير در اين اوراق ذكر مى‌كنم به طريق اختصار تا شيعيان حيدر كرّار از آن منتفع شده، اين فقير را در مجالس تعزيه به دعاى خير ياد و شاد نمايند .... «٣»
اين مقتل، داراى سى و يك فصل است كه از فصل اوّل تا فصل بيست و سوم مربوط به حضرت سيّد الشّهداء، شهداى كربلا و اهل حرم امام حسين (ع) است، و از فصل بيست و چهارم تا سى و يكم به وفات حضرت رقيّه دختر پيغمبر (ص)، وفات سلمان فارسى، وفات ابوذر غفارى، ذكر بعضى از سادات بنى حسن و شهادت ايشان در صحراى فخّ، حكايت سديف شاعر و احمد سفّاح و قلع و قمع بنى اميّه، احوال امام نهم محمّد تقى، فضائل و احوالات شريفه حضرت فاطمه زهرا (س) و وفات صديّقه كبرى (س) اختصاص يافته و براى هر يك از اين موضوعات، بخش مستقلّى با عناوين ياد شده در نظر گرفته است.