١٠- «رساله حاتميّه» حاوى داستان‌هايى درباره حاتم طائى كه در سال ٨٩١ ه ق براى سلطان حسين ميرزاى بايقرا تأليف كرده است. «١»
وى در شعر نيز دستى داشته است. برخى او را سنّى مذهب و بعضى شيعه دانسته‌اند، واللّه اعلم بحقايق الامور. آرامگاه ملّاحسين واعظ كاشفى در سبزوار، در فاصله آرامگاه حاج ملّاهادى سبزوارى و مصلّاى سبزوار قرار دارد.
از ميان آثار اين عالم نامدار، روضة الشّهداى او از همه معروف‌تر است كه به بررسى آن مى‌پردازيم.
١- ٣. قدمت روضة الشّهداء
علاوه بر ترجمه تاريخ طبرى به زبان فارسى و موسوم به «تاريخنامه طبرى» كه به فرمان امير ابوصالح منصور بن نوح سامانى توسّط ابوعلى محمد بن محمد بلعمى در سال ٣٥٦ ه ق انجام گرفته و ترجمه فارسى الفتوح ابن اعثم كوفى توسّط محمّد بن احمد مستوفى هروى زاوى (: زاوه‌اى يا زاوَجى) به سال ٥٩٦ ه ق، مقتل فارسى «مقتل الشّهداء» تأليف شاعرى با تخلّص «عاصى» با سال تأليف ٨٨٧ ه ق و مقتل الشهّداء تأليف ابو المفاخر رازى به زبان فارسى، و مقتل نور الائمّه تأليف ابو المؤيّد خوارزمى به زبان فارسى، از نظر زمانى بر روضة الشّهداى ملّاحسين واعظ كاشفى قدمت دارند، هر چند سال تأليف دو مقتل اخير روشن نيست، ولى با مطالبى كه مرحوم واعظ كاشفى در روضة الشّهداى خود از آنها نقل كرده است، در قدمت زمانى آنها ترديدى باقى نمى‌ماند.
٢- ٣. سبك نگارشى روضة الشّهداء
شيوه نگارشى روضة الشّهداء، سبك متداول در عصر تيموريان است. در اين شيوه گاه به گاه به مواردى برمى‌خوريم كه صورت ساده شده سبك متكلّفافه و نثر فنّى متداول در فاصله زمانى سال‌هاى ٥٥٠ تا ٦٠٠ ه ق را در ذهن تداعى مى‌كند، ولى بايد اين سبك نگارشى را در محدوده «سبك عراقى» و «نثر صنعتى» كه از سال ٦٠٠ تا ١٢٠٠ به مدّت پنج قرن در عرصه نثر پارسى حضور نسبتاً مستمرّى داشته است، مورد ارزيابى قرار داد.