تو را كشتند؟ امير المؤمنين حسين (ع) بگريست و گفت: رَحِمَ اللّه مُسْلِماً فَلَقَد صارَ الى رَوْحِهِ و رَيْحانِه وَ جَنَتِه وَ غُفرانِه، آنچه بر او بود به جاى آورد و هيچ تقصير نكرد. پس فرزدق، حسين بن على (ع) را وداع كرد و برفت. «١»
امام پس از آن در منزل قصر مَقاتل فرود مى‌آيند و سرا پرده‌اى را در آنجا مى‌بينند و مى‌پرسند اين سرا پرده از كيست؟ مى‌گويند: از عبيد اللّه حرّ جُعفى است. امام يكى از خدمتكاران خويش را به نام حجّاج بن مسروق نزد وى مى‌فرستند و او را طلب مى‌كنند ولى او دعوت امام را اجابت نمى‌كند و مى‌گويد به خاطر آن از كوفه بيرون آمده‌ام كه به هنگام ورود امام در آن شهر نباشم زيرا در شرايطى كه بر كوفه حاكم است از دست من كارى برنمى‌آيد. امام اين بار با جمعى از اصحاب خود به نزد وى مى‌روند و علت عزيمت خود را به كوفه براى او شرح مى‌دهند و به او مى‌فرمايند:
تو اى عبيد اللّه! دانسته‌اى كه هر چه كرده باشى از نيك و بد، بدان مُثاب و مُعاقَب خواهى بود.
من اين ساعت تو را به توبه مى‌خوانم كه گناهان تو آمرزيده شود، ما را كه اهل‌بيت سيّدُ الانبياء محمّد مصطفاييم يارى دهى و در اين كار با ما موافقت كنى و چندان كه قدرت داشته باشى در دفع دشمنان ما بكوشى.
عبيد اللّه باز هم از پيمان شكنى كوفيان با امام سخن مى‌گويد و از يارى امام سر باز مى‌زند و مى‌گويد:
توقّع مى‌دارم كه اين اسب ماديان كه ملحقه نام اوست- و به خداى كه او را در عقب هر جانورى كه تاخته‌ام، او را دريافته‌ام و چون بر آن نشسته و تاخته‌ام، مرا هيچ كس درنيافته است و اين شمشير برّان كه بر هر چيز زده‌ام از آن بگذشته است، اينها را از من قبول كن.
و آن حضرت در پاسخ او مى‌فرمايد:
من به طمع شمشير و اسب به نزد تو نيامده‌ام، بلكه بدان آمده‌ام تا در موافقت من مرافقت نمايى و مرا بر دشمنان مدد و معاونت كنى. اگر به نَفْس خويش با ما بخيلى مى‌كنى ما را به مال تو حاجتى نيست و من از جدّ خويش محمّد مصطفى (ص) شنيده‌ام كه هر كه فرياد يارى خواستن‌