على (ع) كه امير المؤمنين، خليفه، جانشين پيغمبر، امام و مقتداى مسلمانان است ثابت قدمم و معاويه و يزيد را از جمله فَسَقه فَجَره مى‌دانم.
مسلم بن عقيل كه شهادت خود را نزديك مى‌ديد از عبيد اللّه خواست تا مردى از قريش را نزد او فرستد تا وصاياى خود را با وى در ميان بگذارد و عبيد اللّه به اين خواسته مسلم تن در داد و عمر بن سعد وقّاص را نزد او فرستاد:
مسلم (به او) گفت:
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ١٠٠ ٣ - ٣. برگزيده‌هايى از روضة الشهداء ..... ص : ٩٩
تو مى‌دانى كه ميان من و تو چه خويشاوندى است. امروز مرا با تو حاجتى و وصيّتى است و بر تو واجب است كه سخن مرا گوش دارى و حاجت من روا كنى .... در اين شهر هفتصد درم قرض دارم. چون مرا بكشند، اسب و سلاح من بفروش و آن وام ادا كن. بعد از آن به حسين بن على (ع) چيزى بنويسى و او را از حال من خبرى دهى و از زفانِ من گويى كه زينهار به عراق نيايى تا به تو آن رسد كه به من رسيد.
ولى عبيد اللّه فقط با اداى وام مسلم بن عقيل موافقت مى‌كند و سپس دستور مى‌دهد تا او را بر بام دارالاماره برده، گردن زنند. مردى شامى كه دست خود به خون مسلم آلوده بود پس از انجام مأموريت سراسيمه به نزد عبيد اللّه آمده و مى‌گويد:
مرا عجب عارضه‌اى پيش آمد. چون او را گردن زدم، مردى سياه فامِ كريهْ منظر را ديدم كه لب خويش به دندان گرفته و به خشم در من مى‌نگريست و به انگشت به من اشاره مى‌كرد! چنان از او بترسيدم كه از هيچ چيز در عمر خويش چنان نترسيده بودم. عبيد اللّه بخنديد و گفت: اين كارى بود كه هرگز نكرده بودى، از آن سبب پريشان خاطر شدى. سهل باشد، دل به خويش آر و مترس!
عبيد اللّه پس از شهادت مسلم بن عقيل دستور مى‌دهد تا هانى بن عروه را از زندان به محلّه قصّابان در بازار كوفه برند و به قتل برسانند و سپس اجساد مسلم بن عقيل و هانى بن عروه را سرنگون از دار بياويزند، و سپس سرهاى مطهّر اين دو شهيد بزرگوار را با نامه‌اى براى يزيد مى‌فرستد. «١»
بنا به گزارش ابن اعثم كوفى، امام حسين (ع) در روز سه شنبه هشتم ذى الحجّه- كه روز تَروِيَه بود- به اتّفاق هفتاد و دو نفر و بنا بر نسخه ديگرى از «الفتوح» با هشتاد و دو تن از مواليان و شيعيان و خويشاوندان خود از مكّه عازم عراق شد.