اگر چنين كس را يارى و مدد كارى مى‌بود روز بر ما تيره مى‌ساخت. مسلم را به اين آسانى نتوان به دست آورد؛ تدبيرى بايد كرد.
و در صدد اغفال مسلم بن عقيل برآمد تا با وعده و وعيدهاى خود او را دستگير سازد ولى مسلم حاضر نشد تا خود را تسليم كند و با اينكه زخم‌هاى بيشمارى برداشته بود واز فرط عطش احساس ضعف مى‌كرد به ستيز خود با سواران محمّد بن اشعث ادامه داد و سرانجام سواران جملگى بر او حمله كردند و بُكير بن حمران با ضربت شمشير لب زيرين مسلم بن عقيل را شكافت و خود به دست او كشته شد و سوار ديگرى از سپاه كوفه با ضربت نيزه مسلم را نقش زمين كرد و به دست سواران محمّد بن اشعث اسير شد. مسلم بن عقيل به خاطر پيكار و خون بسيارى كه از او رفته بود شديداً احساس عطش مى‌كرد و از آنان آب مى‌خواست ولى پاسخ مساعدى نمى‌شنيد. تا آنكه:
غلامى از آنِ عَمرو بن حارث مخزومى بيامد و سبويى آب بياورده، قدحى از آن به مسلم داد.
مسلم آب به دهان نزديك برد، قدح پر خون شد و دو دندانِ پيش او در قدح افتاد و نتوانست آب خورد، پس ترك آن گفت.
و هنگامى كه مسلم بن عقيل را به نزد عبيد اللّه بردند به او گفت:
با عاق و با شاق بر امام وقت بيرون آمدى و اجماع امّت و مسلمانان را خلاف كردى و فتنه انگيختى. «١»
مسلم بن عقيل در پاسخ عبيد اللّه، باورهاى قلبى خود را شجاعانه به تصوير مى‌كشد و پرده از روى كار معاويه و يزيد برمى‌دارد:
مسلم گفت: دروغ مى‌گويى اى پسر زياد! هرگز معاويه به اجماع امّت خلافت مسلمانان نكرد بلكه به حيله و تقلّب بر وصىّ پيغمبر درآمد و به غصبْ خلافت از او بگرفت و حال يزيد هم‌همچنان است. اى پسر زياد! بدان كه فتنه تو انگيختى و پيش از تو، پدر تو فتنه انگيخت.
امّيد مى‌دارم كه خداى تعالى مرا شهادت روزى كند بر دست بدترينِ خلقِ خداى. به خداى كه من بر جادّه راستم و هيچ تغيير و تبديل به احوال خويش راه نداده‌ام و در طاعت حسين بن‌