و حسين را پسرى بود يك ساله شيرخواره، نامش عبداللّه. آواز او بشنيد، دلش بسوخت و او را بخواست و در كنار نهاد و همى‌گريست، و مردى از بنى اسد تيرى بينداخت و به گوش آن كودك فرو شد و همان گاه بمرد. حسين آن كودك از كنار بنهاد و گفت: انّا للّه و انّا اليه راجعون. يا رب! مرا بدين مصيبتها شكيبايى ده.
به روايت طبرى، امام پس از شهادت عبداللّه (: حضرت علىّ اصغر) برخاست و بر لب رود فرات رفت تا رفع عطش كند:
و بر لب رود فرات رفت و جايى همى جست كه مگر آب تواند خوردن. شمر گفت: وَيلَكُمْ! دست باز مداريد كه آب خورد كه او از تشنگى مرده است، چون آب خورد زنده شود، و حسين به روى اندر افتاد و آب به دهن اندر گرفت. تيرى بر دهنش زدند و حسين آب بريخت و آن تير از دهن بيرون كشيد و بازگشت و خون از دهنش همى دويد و بر درِ خيمه بيستاد. عمر سعد آهنگ كشتن وى كرد. چون نزديك رسيد، حسين گفت: تو آمدى به كشتن من؟! عمر سعد خجل شد و بازگشت، و پيادگان را گفت: چرا مانده‌ايد و او را به ميان اندر نگيريد و نكشيد؟ «١»
طبرى در ادامه گزارش خود از جريان روز عاشورا و كيفيّت شهادت امام، مى‌نويسد كه پيادگان سپاه دشمن به دستور عمر سعد اطراف امام حسين (ع) را گرفتند و امام بر آنان حمله كرد و تنى چند از آنان را كشت و شمر به عمر سعد گفت:
تو مردى را ديدى كه اين همه اهل‌بيت وى پيش وى كشته شدند و او را چندين جراحت كردندى و چندين سپاه گرد وى اندر آمدند و چند روز است كه آب نخورده است، با اين دل و مردى كه اوست؟!
بلعمى آخرين پرده اين صحنه را اين گونه گزارش مى‌كند:
پس حسين با اين پيادگان حرب همى كرد تا سى و چهار جاى جراحت كردندش به شمشير و نيزه و تير، و خون بسيار از وى برفت و تشنگى بر وى سخت‌تر شد از آن جراحتها. پس شمر با شش تن از خاصگان آهنگ وى كردند و حسين با شمشير آهنگ ايشان كرد. مردى زُرعه
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ٩١ ٢ - ٢. برگزيده‌هايى از ترجمه فارسى الفتوح ..... ص : ٨٦
نامش، شمشيرى بر دست حسين زد و دستش از كتف بينداخت. حسين بيفتاد و باز برخاست و آهنگ آن‌