دوّمين كسى كه به ميدان مى‌آيد حرّ بن يزيد تميمى است ولى او سر جنگ ندارد و براى جانبازى در ركاب امام آمده است!
پس حرّ بن يزيد التّميمى كه پيش حسين باز رفته بود و او را گفته كه سپاه آمد، پيش حسين رفت و سلام كرد و او را و پيغمبر را درود داد. حسين جواب داد و گفت: به چه كار آمدى؟ گفت:
بدان آمدم تا جان پيش تو فدا كنم و با دشمن تو حرب كنم تا كشته شوم تا روز قيامت از جمع شهداى كربلا مرا حشر كنند. حسين گفت: ترا شهادت خوش باد و ترا به بهشت بشارت باد! تو آزاد مردى همچنان كه نامت.
بلعمى، جريان شهادت حرّ بن يزيد رياحى را شرح نمى‌دهد و اين مهم را ناگفته مى‌گذارد. پس از پيوستن حُر به سپاه امام و شهادت او، عمر بن سعد به تحريك شمر بن ذى الجوشن تير در كمان مى‌نهد و به طرف ياران امام نشانه مى‌رود:
پس شمر، عُمَر را گفت: چه روزگار برى؟! فراز حرب آى! و عمر تير در كمان نهاد و گفت: شما گواه باشيد كه نخست تير من انداختم و تير بينداخت.
پس از عبداللّه بن حوزه، دو تن از سپاهيان عمر بن سعد كه از غلامان عبيد اللّه بن زياد- والى كوفه- بودند به ميدان آمدند و اين نشان مى‌دهد كه عبيد اللّه براى آگاهى از چند و چون كار سپاهيان خود و عمر سعد، افراد مورد اعتماد خود را- كه در حكم چشم و گوش او بودند- به كربلا فرستاده بود كه مسأله‌اى را از او پنهان نسازند، تا در متن ماجراى كربلا حضور داشته باشد.
اسامى اين دو غلام، يسار و سالم بود و براى رويارويى با آنها، حبيب بن مظاهر و بُرَير بن حُضَير از سپاه امام بيرون آمدند و كار آن دو را يكسره ساختند.
سپس يزيد بن مَعقل از سپاه دشمن پا به ميدان مى‌گذارد كه توسّط بُرَير بن حُضَير كشته مى‌شود، و پس از مَعقل كس ديگرى از لشكر عمر بن سعد به رجزخوانى مى‌پردازد كه طبرى نام او را ذكر نكرده است و مى‌نويسد كه او نيز به دست بُرَير به قتل مى‌رسد.
سپس مزاحم بن حُرَيث از لشكر دشمن به دست نافع بن هلال- از ياران امام- كشته مى‌شود. «١»